Sunday, 15 November 2026

வசியக்காரி - 61 முதல் 80

 61) இதழோவியம்!

=================

நினைவின் சுடர்

என்னை இழுத்துப் போகிறது!


யாருமற்ற பொழுதுகள் 

யாருமற்ற கணங்கள்

யாருமற்ற திசை நோக்கி நகர்ந்து 

காத்திருக்கிறது காதலோடு!


பொழுதிருக்கும்போதே மலர்ந்த

பாரிஜாத மலரின்

கணக்கு தெரியாமல்

கைப்பக்குவத்தில் செய்த

அதிரசம் ஒன்றை சுவைத்துக் கொண்டு

அலுங்காமல் வரும்

எதிர்வீட்டு குழந்தையின் கன்னத்தில்

கனிந்து வழிகிறது

நீ புனைந்த அனுப்பிய உதட்டோவியம்!


நீ நெடுங்காலம் வளர்த்து வைத்ததை

வனைந்தும் புனைந்தும் எழுதிய அனுப்பிய 

உதட்டு ஈரத்தின் வடுக்களில்

உன் இதயத்தின் துடிப்பை 

இடமாற்றித் தந்தாயோ

அதனில்தான் எத்தனை தவிப்பு?


நீ வரைந்தனுப்பிய

உதட்டு ஈரத்தின் 

வடுக்களின் வழியேதான்

என் இதயம் நுழைந்தாய்

அதை உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?


என்னைப் புறந்தள்ளி

இன்னொருவனோடு மாலை மாற்றிய பிறகு..!


######################################|###


62) ஒரு பருவம் பகை முடிக்கிறது!

===========================

அந்த மழைக்காலத்து வெயில்

கொடும் அரக்கத்தனத்தோடு

எல்லோரையும் தழுவிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது!


எங்கிருந்தோ வரும் காற்று

பொழுதெல்லாம் புழுதிக் காட்டில் 

உழைத்துக் களைத்துப்போய்

வியர்த்துக்கிடந்த உடலெங்கும்

நண்டு ஊர்வதுபோல்

கடந்து சென்றது!


கொடும் வெயில் கொல்ல

கொடையாய் மழை பெய்யாதா?

வனம் விட்டு இறங்கி 

எங்கள் உலைவாய் நிறைய

ஒர் உழவு மழை பெய்யாதா?

என்ற ஏக்கம் மேலோங்க

எதிர்வரும் காற்றையெல்லாம்

கட்டித்தழுவி காடே மணக்க

ஒரு கனமழை வேண்டி

காத்துக் கிடந்தது கரிசல் நிலம்!


ஊர் பார்த்துக் கொள்ளவோ

உறவு பார்த்துச் சொல்லவோ

குறி கேட்டு நிற்கிறதோ

அந்தக் கோடை மழை?


மழை தின்ற இரவுகள் போய்

ஒரு மாமங்கம் கடந்துவிட்டது!


மாயங்கள் செய்யும்

மாமழை மட்டும் 

மருந்தாய்க்கூட பெய்ய 

மனமிறங்கவில்லை 

ஆமாம்...

எல்லாம் அந்த

பொல்லாத எல்நினோ என்னும்

சாத்தான் செய்த சதிவேலை!


உருமாறும் உருவங்கள் மத்தியில்

பருவம் மாறாத 

நம் தமிழ் நிலம்

கதியற்று விதியற்று 

வினைமுற்றானது எல்லாம்

அறிவற்ற மனிதனின் செய்த

அடாத அறிவியல் சூழ்ச்சியால்

புவி வெப்பம் கண்டு

பாலையாய் நிற்கிறது!


நிலம் பொழுது 

நீர் பூமி என

நித்தமும் பார்த்ததெல்லாம் 

கானல் நீராய்க் கழிவதே 

பிழையான வாழ்வின்

பெரும் சுமையாய் போனபின்

பசுமையாய் ஒளிரும் பகல் வெளிச்சம் அத்தனையும் 

இன்று பகையாய் ஆனது 

யார் செய்த பிழை?


வானோ 

மண்ணோ 

வகையாய் இருக்கும் வரையில் 

வாடாது பூமி!


சரியாய்

சமமாய் 

சகலர்க்கும் வழங்கும்

தாய்நிலமிங்கே வாடியபின் 

நாம் வாழ்வது எங்கே?


பருவம் பகை முடிக்க

எல்நினோ

லாநினோ என்ற 

படையெடுப்பில் நிற்கிறது 

பூமி எங்கும் பாலை நிலம் படைக்க...!

####################################


63) இமை உளி!

=============

ஓர் மழை நாள் இரவில் 

சொற்கள் அற்ற மௌனத்தை 

என்னிடம் பரிசாய்த் தந்தது

அவளின் மீன்கொத்திப் பார்வை!


பின்பொருநாள்

காற்றின் முனை பிடித்து 

நகரும் பட்டம்

வானம் முழுவதும் அளந்து

போர் முடித்த களைப்போடு கீழிறங்கி

அவள் மருதாணி விரல்களை

மருந்தாய்ப் பூசியது!


முந்தாநாள்

வெளிர் நிற மஞ்சள் வெயிலினால் 

அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்து 

துடித்த தும்பியொன்று

அவளின் தாவணியின் நிழலில் 

தஞ்சமடைந்தது!


இன்றோ

எதன் வழி கடந்து 

என் இதழ் வழி மொழிவதென்ற

இலக்கணம் உடைகிறது 

அவளின் இமை உளியில்!


#############################################


64)மெளனத்தின் வாசம்!

=====================

அவள் மௌனத்திற்கு 

மழையின் வாசம்!


அது

தவறவிட்ட கணங்களின்

தடுமாறிய சொற்களை

தாங்கிக் கொண்ட குளமாக இருந்தது!


மழை விட்ட பின்பு பூசிய

மருதாணியின் குணம்

அவள் வெட்கத்திற்கு உரியது!


விடியலின் போது 

புலரும் பரிதியிடம்

அவன் வராத நாட்களில் 

விடுப்பு கடிதம் கொடுத்து 

வீட்டுக்கு அனுப்புகிறாள்! 


துளியாய் தொடங்கிய 

அந்த தூறல் மழைக்கு மட்டும் 

பொது மன்னிப்பு கொடுத்து 

துவண்டு நனைந்து 

தன் துக்கம் மறந்த நினைவில் சிரிக்கிறாள்!


பொல்லாத சமூகத்திடம் 

போதும் நடிப்பென

அவளின் அர்த்தமற்ற குங்குமம் 

அடித்துப் பெய்த மழையோடு கரைந்தது!


அன்று பெய்த மழைக்கு மட்டும் 

அவள் மௌனத்தின் வாசம்! 


######################################


65)நினைவுகளை தழுவிக் கொள்கிறேன்!

===================================

உன்னைப் பிடித்த மறதி 

என்னைப் பிடிக்க வேண்டி நிற்கிறேன்!


கூட்டிப் பெருக்கிய குப்பைகளை 

சோற்றுக் கூடையில் 

நிரப்பி வைக்கிறேன்! 


வதக்கி வைத்த 

தக்காளி தொக்கிற்குள் 

புளி கரைசலை ஊற்றி வைக்கிறேன்! 


பழைய சாதம் 

ஊறுகாய் எடுத்து 

பரண்மேல் பதுக்கி வைக்கிறேன்! 


சலவை செய்த உடைகளை 

உதறி எடுத்து 

கொடிகளில் காய வைக்கிறேன்! 


கொதிக்கும் சாதத்தில் 

கூடுதலாய் சர்க்கரை சேர்த்து 

வடித்து வைக்கிறேன்! 


மாலையில் அலுவலகம் செல்ல

தெருவாசல் கடந்து நிற்கிறேன்!


வெட்கத்தின் பூக்கள் தொடுத்து

உனக்கு விண்ணப்பம் ஒன்று 

அனுப்பி வைக்கிறேன்! 


உடைந்த பானையில்

நீர் குடிக்கும் காகத்திடம் 

உந்தன் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுகிறேன்! 


உன்னைப் பிடித்த 

மறதி மட்டும் 

என்னை பிடிக்க மறுப்பதினால் 

இறந்த உன்னை இறுகப் பிடிக்க

எப்போதும் உந்தன் நினைவுகளைத் தழுவிக் கொள்கிறேன்!


############################################################


66) நீயென் வளர்பிறை!

===================

தேய்பிறை முடிந்த பின்னும் 

என் வளர்பிறை மட்டும் 

ஏன் தூரத்தில் நிற்கிறது?


நீ என்னிடம் கேட்பதற்கும் 

உன்னை பின்னி எழுதிய 

நிறைய கவிதைகள் உண்டு! 


ஆனால்

யாரோ சிலர்க்கு 

விடுப்பு கடிதம் போல் 

உன் சிநேகத்தை பரிசாய்த் தருகிறாய்..!


புயல் மழை கடந்த 

வெற்று நிலம்போல் 

ஸ்பரிசமற்றுக் கிடக்கும்

என் பாலை மனதிற்கு உகந்தது

உன் புன்னகை தானே?


கடும் தவம் 

கடும் சொல் 

கடும் தண்டனை 

இவற்றில் 

எது ஒன்றும் வேண்டுமானாலும் 

நீ என்னிடம் தரலாம்...!


உன் புன்னகை மருந்தைப் 

நான் பூசியபிறகு

பிற வசியம் எல்லாம் 

வக்கற்றுப் போவது வாடிக்கை தானே?


#######################################


67) உன் புன்னகை போதுமடி! 

=======================

பழைய மௌனங்கள் 

பாக்கி இருக்கையில் 

நீ ஏன் எப்போதும் 

புதிய மௌனங்களோடு புறப்பட்டு வருகிறாய்?


உன் பக்கத்தில் நிற்கும் பாக்கியமற்று

வெட்கத்தின் விளிம்பில் கிடக்கிறது

என் வீராப்பு!


பெரும் குரலெடுத்து

அழுதிடும் வல்லமை அத்தனையும் 

யாரோ சிலர்க்கு 

தாரை வார்த்த பின் 

கடுகாய் நின்று காட்சி தருகிறது 

என் வீரம்!


தொடு வானத்திற்கும் கீழே 

சலம்பல் அற்று

நழுவி ஓடுகிறது 

என் பால்யகாலத்தின் விருப்பம்!


கக்கடைசியில் முடிந்த முடிவாய் 

உன்னிலிருந்து உருண்டு விழுந்திடும் 

புன்னகை ஒன்றே போதுமான

மீண்டும் இரந்து நிற்கிறது என் இதயம்!


###########################₹₹₹₹₹########


68) கடைசி இலை!

================

அது கடைசி இலையென 

அந்த மரத்திற்கு எப்படித் தெரியும்?


வானேகிய காற்றிற்கு

அந்த மரத்தின் கனிகளை 

தொட்டுத் தழுவியதும் 

மோட்சம் கிடைத்தது!


யாருமற்ற வழிப்போக்கனாய் 

நெடும் பாதையில் நின்றிருந்த மரத்திடம்

அன்று வந்தமர்ந்து கீச்சிட்டது ஆந்தை!


கடும் கோடை 

கடும் பனி பலகடந்த மரத்திற்கு 

மருதோன்றி வைத்தது அந்திவானம்!


அந்த கடைசி இலை உதிர்ந்த பின்னும் 

யாவருக்கும் பொதுவாய் 

யாதும் மற்று நிற்கிறது அந்த மரம்!


########################################


69)துலக்கம்!

===========

யாருமற்ற தனிமையை 

குடித்துக் குடித்து நிரம்பிய 

பழைய பாடலின் முகப்பு வரியை 

தாங்கி நிற்கிறது 

அவள் மௌனம்! 


அதன் தாள லயத்தில் 

ஒலிப்பது எல்லாம் 

யாரோ ஒருவரின் வருகைக்கு 

வந்தனம் செய்வது மட்டுமே...!


குரு வட்டங்களாய் 

பேருந்து இருக்கைகளில் 

அவள் வரைவது எல்லாம் 

யாரோ சிலரின் மனப்பிறழ்வு!


துளிவிட்டுத் தொடங்கிய 

தூவானத்திற்கு தெரியும் 

அவள் புன்னகையில் 

எரியக் கிடப்பது பெருங்காடென்று...!


இருட்டுக்குள் விழுந்து கிடக்கும் இரவிற்கு 

எது இடுபொருள் என 

எப்படித் தெரியும்?


ஒரு துயர காலத்தில் 

துலக்கமாய் தெரியும் புன்னகை மட்டுமே 

அவள் கை நீட்டும் வேண்டுதல்..!


#######################################




70)கஸல்!

========

உன்னிடம் பழகத்தான் 

என்னிடம் ஒட்டிக்கொண்டது 

எத்தனையோ பொய்கள்?


ஆனால் 

மேல் வரி நீயும் 

கீழ் வரி நானுமென 

நம்மிடையே சிரிக்கிறது

கஸல்!


###########################


71) எதிரொலி!

==================

உலர் காகிதம் என 

பலர் என்னை உதறிய போதும் 

நான் உண்மையை எழுதுகிறேன்..!


இருக்கும் பொய்கள் ஒன்று கூடி

பொழுது போக்காய் என்னை இழுத்து 

போங்காட்டம் போடுகையில்

என் வியர்வையில் நனைந்த காகிதத்திற்கு

வினாவெனும் சிறகு முளைத்தது!


என் இறகுகளின் நீளங்களில் தான்

எத்தனைபேரின் வன்மங்கள் 

இளைப்பாறிக் கிடக்கிறது!


என் கனவுகளின் கையெழுத்து மட்டும் 

இன்னொரு கரமாய் 

என்னுடன் இருக்கையில் 

என் குரல் என்பது எதிரொலி!


##########₹₹₹₹₹#######################


72) ஏலேலோ...!

================

அப்படி என்ன அவசரமென்று 

என்னிலிருந்து விடைபெற்றுச்சென்றாய்?


விடிந்தது முதல்

விட்டு விட்டு பெய்துவரும் மழை 

வீட்டு முற்றம் தாண்டி அனுப்புகிறது

உந்தன் ஞாபகத்தை...!


அடித்துப் பெய்த ஐப்பசி மழைக்கு இடையில்

மாடிவீட்டு ஜன்னலோரத்தில்

குளிர் வாடைக்காற்றுக்கு தோதாய் 

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் காராச்சேவு கொறித்து தின்ற 

உன் நூதன அழகுதான்

என்னைக் கொள்ளை கொண்டது!


நீ தொடு 

நான் தொடுவென

சடுகுடு ஆடி வரும் 

தென்றல் காற்றும்

நமக்கிடையிலான இடைவெளிகண்டு 

இறுமாப்பு கொண்டது!


ககனம் முழுவதும் 

உலவித்திரிந்த மேகப்பொதிகள் எழுதிய 

புனையா ஓவியத்தில் 

உன் முகம் தெரிந்ததும் 

நீ விக்கலிட்டு சிரித்த ஞாபக அலைகள்

என் நெஞ்சோரம் எழுந்து 

ஏலேலோப் பாடுவதை

நான் எப்படி நிறுத்துவேன்

என் இளமயிலே?


நீ நதி என்றால்

நான் தடம்!


நீ ஒளி என்றால்

நான் வளி!


நீ விழி என்றால்

நான் ஓவியம்!


உன்னை வார்க்கும்

புனையா கவிதை முடியுமுன்னே

அப்படி என்ன அவசரமென்று 

என்னிலிருந்து விடைபெற்றாய்..?


நீயற்ற வாதைகள் பெருகிப்பெருகி

வழியற்ற கடலாய்த் தேம்புகிறது 

என் வாழ்வென்னும் விடியலின் கிழக்கு புலர்ந்திட

ஒரே ஒரு ஏலேலோ பாட்டு இசைத்திடு?


அப்போதேனும் 

உன் பிரிவை மறந்ததாய் 

நான் நினைத்துக் கொள்கிறேன்!


##############################₹₹₹₹₹₹₹₹######


73) இரு இதயம்!

=============

நம் 

இருவருக்கும் இடையில்

ஏன் இத்தனை தூரங்கள்?


இமைப் பீலி கடந்து

இதயம் நுழைந்த

இமைக்கா நொடிகள் 

மறுபடியும் துளிர்க்கும் முன்

நமக்குள் விழுந்தது 

அந்த இடைவேளை!


இரு இதயம் என்பது 

ஒரு கனவு

இரு இதயம் என்பது 

வாழ்வின் திறப்பு 

இரு இதயம் என்பது 

காலம் கையளித்த சாத்தியம்

இரு இதயம் என்பது 

காற்றின் சிக்குகளில்

கவிதை செய்வது

இரு இதயம் என்பது 

ஒரு வலைக்குள் பூத்த வாடாமல்லி

இரு இதயம் என்பது 

அரும்பும் முன் பூத்த மனோரஞ்சிதம்

இரு இதயம் என்பது 

உறவுக்கும் பிரிவுக்குமான ஊடலை சுமந்தலையும் உபாதை

இரு இதயங்கள் என்பது

தொடு வானின் அழகும்

தொலைதூர நிலவும்

தொட்டுக் கொள்ளும் ஏகாந்தம்

இரு இதயம் என்பது 

இழை இழையாய்ச் சேரும் யாழிசை


மொத்தத்தில் 

இரு இதயம் என்பது 

இரு உணர்வுகள் ஒன்றான ஓவியம்!


நதிதேடும் கடலும்

கடல் கூடும் நதியுமாக 

காலம் விதித்த காட்சிப் பிழைதான்

இரு இதயம்!


####################################


74) பூங்காத்து திரும்புமா...?

=======================

முந்தாநாள் பெய்த 

மழையின் ஈரத்தை சுவைத்தபடி 

கரிசல் நிலம் கடந்து போகும் 

புழுதிக் காத்துக்கு போர்வையாய்

அப்பாவின் வியர்வை வாசம்!


பூனைக்கு பயந்து 

அடுப்பங்கரைக்குள் அலைந்து திரியும் 

எலியின் முதுகில் அப்பிக்கொண்டது

அம்மா சமைத்த கறிக் குழம்பு வாசம்!


நிரப்பிய பல்லாங்குழிகள் தாண்டி 

இறைந்து கிடக்கும் 

புளிய முத்துக்களில் கவிழ்ந்து கிடக்கிறது 

அக்கா விரல் தீண்டிய மருதாணி வாசம்!


திண்ணைச் சுவர் முழுவதும் 

புள்ளியில்லாக் கோலமாய் 

தொத்திக் கிடக்கிறது

அம்மாச்சி சொல்லாயியம்மாள் 

வெத்தலை எச்சிலோடு 

குதப்பிக் கொடுத்த முத்தத்தின் வாசம்!

 

இப்படித்தான் 

இல்லாத உறவுகளின் நினைவுகளை 

எப்போதாவது இட்டு நிரப்புகிறது 

படிவாசல் தாண்டி நுழையும் பூங்காத்து!


#########################################


75)இலைச்சருகு!

===============

நாளெல்லாம் உழைத்து உழைத்து 

காயத்தின் வடுக்கள் மிகுந்து 

களைப்புடன் அமரும்போது

எங்கிருந்தோ பறந்து வரும் இலைச்சருகு ஒன்று

என் மடியில் விழுந்து புரள்கிறது!


புரளும் சருகு உரசியதில்

என்மேல் மரத்தின் ஈரவாசம் 

இறுகப் பற்றி 

இலையின் துடிப்பை

பிரதிபலித்துச் சொன்னது!


இறுக்கம் சூழ்ந்த உலகில்

எதற்கெனத் தெரியாமலே

எல்லாம் முடிகையில்

யாரைக் கவர அல்லது

எதனைப்பெற 

இந்த மூட மனிதர்கள் 

ஆடுபுலி ஆட்டத்தை 

அவனியில் நடத்துகிறார்கள்?


காய்ந்த சருகிற்கு 

என் மாய்ந்த கனவின் வாசம்

இடம் பொருள் அற்ற உலகில் 

வரும்பொருள் தேடி

வானலியில் விழுந்திடும்

வண்டுகளின் நிலைதான்

இந்தக் கோமாளிகன் கொண்டாட்டம்!


இதெல்லாம் உணராத வரை

உயிர் இருந்தும் இல்லாத ஜடம்தான் 

இந்த ஜனம்!


################₹₹₹₹₹#########₹₹₹₹₹₹₹


76) இதயச் சிறை!

===============

எல்லோருக்கும் பொதுவாய்ப் பெய்யும் மழை

உனக்கு மட்டும் 

துணையாய் வருவது எப்படியென

நெருங்கிய சிநேகிதி

அடிக்கடி கேட்டு 

என்னை அதிசயமாய்ப் பார்ப்பாள்!


ஒருகாலத்தில் 

குளிரும் மழையும்

அவள் மருதாணி விரலின் தீண்டலின் வழியே 

என்னுள் மாமழை பொழிந்ததை

அவளிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?


புயல் காற்றின் அறுவடையையும் 

வேனல் காற்றின் வெக்கையையும்

ஒன்றாய்ச் சுமந்த

என் இதயம் நிலம் 

இன்று இற்றுப்போனதால் 

வழமைமாறாத வான்மழைமட்டுமே

என் தனிமை தின்ன 

தாய் மழையாய்ப் பொழிந்து என்னிதயம் நனைப்பதை 

உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன் இளமயிலே?


துயரங்களைச் சுமந்து சுமந்து

என் தூக்கணாங்குருவிக்கூடு 

பாரவண்டி கவிழ்ந்த பள்ளத்தாக்காய் கிடக்கையில் 

அதுவரை புறக்கணிப்பில் பதுங்கிய

உன் வேல் விழி இதயத்தில் பாய்ந்து

என்னைக் கூராய்வு செய்கிறது!


###############₹₹₹₹₹#################


77) சுடும் நிலவு!

==============

நாளெல்லாம் வியர்க்க வியர்க்க

வெயிலில் உழைத்து முடித்து

வீடு திரும்பி 

ராத்தலாய் திண்ணையில் அமர்ந்து

விட்டம் வெறித்துப் பார்த்தும்

முடியாத சோம்பலை 

ஒரே அடியாய் சாய்த்துப் போட்டது 

தூரத்தில் துலக்கமாய் ஒளிர்ந்த வெண்ணிலா!


அழுகின்ற இரவுக்கு ஆறுதலாகவும்

ததும்பும் கனவிற்கு விடுதலையாகவும்

இருக்கும் நிலவே

வழிகின்ற என் வருத்தத்தை மட்டும் கொன்று

சுடுகின்ற நிலவாய் நீ எரிவதும் ஏனோ?


விரிந்தகன்ற வானக்கூறையில்

சுகமாய் கோடி நட்சத்திரம் 

ஒளி உமிழ்ந்து சிரிக்கையில்

நிலவே நீ மட்டும் நெருங்கி வந்து

என் தனிமையின் நெருப்பில்

எரிதழல் இட்டு என்னை எரிப்பதும் ஏனோ?


தூவும் பனிக்கு 

என் நேசத்தின் வாசம்

அதனால்

என் கனவுகளின் சுவற்றில்

அதன் ஈரத்தை விதைத்து

ஒத்தடம் வைக்கிறது!


சிணுங்கும் காற்றிற்கு மட்டும் 

என் இதயத்தின் நாளத்தில்

அடைபட்ட துளைகளை அகற்றிடும் ஆசையில் 

உன் இமைப்பீலியை கடன் கேட்டு

ரட்சித்து நிற்கையில் 

தூவும் சாரலை துணை பிடித்து

உலவும் மயிலாய் நீ வருகிறாய்

வெண்பனி வீதியில் 

பொன் ஊஞ்சல் பவனியில்

நம் காதல் ஊர்வலம் நடக்கையில்

என் அதிகாலைக் கனவு அத்தனையும் 

சுவடின்றி பனியாய் மறைந்தது

சுள்ளென்று சிரிக்கும் காலைச் சூரியனின் ஒத்தடத்தில்...!!


###################################################


78) சுடர் முகம்!

============

துக்கத்தின் வடுக்களால் 

துவண்டு கிடந்த என்னை

தூக்கிச் சுமந்து

வானத் தூரியில் 

வலசை இட்டவள் நீ!


அழுந்தப் படிந்த

உறவுப் சங்கிலியில்

கணத்திற்கொரு கண்ணியாய் 

காலம் காவு வாங்கையில்

உன் இடம் பொருள் தேடி

இதயம் நகர்ந்தே

அது இற்றுப்போனது!


பெறும் பிழையாய்

பேச்சிழந்த மொழியாய்

வழியற்று நகர்ந்து 

அனைவரும் போக்கிடம் தேடி புறப்பட்டபோது

உன் திசை நோக்கி 

திரும்பும் என் இதயக் காந்தத்தை 

என் செய்வாய்?


துயில் வாசம் மறந்த

என் அனாதை கனவு

இப்போது அடங்கிவிட்டது!


உன் சுடர் முகம் காண

என் மூச்சு

நீ கடந்த பாதையில் நாண்டு விட்டது!


என் விழியின் மொழியோ

விதியின் தண்டனையில்

விருப்பத்தை பலியிட்டு

வேதனைச் சுடரேற்றி

விருந்து வைக்கிறது!


கதி நீயெனக் கவிந்திருந்தவன் 

மதி மறந்து

மடல் திறந்து

கவிமாலை தொடுக்கிறேன் நான்!

நீ மயக்கம் தெளிந்து 

என்மீது மணமாலை தொடுத்திடு

என் மனதிற்கினிய மாமயிலே!


#####################################


79) யாதோ...??

============

விழுகின்ற ஒவ்வொரு முறையும் 

அடுத்த முறையாவது 

வெகு ஜாக்கிரதையாக

நடக்க வேண்டுமெனத்தான் நினைக்கிறேன்

ஆனால் அது ஒவ்வொரு முறையும்

சரியாக சறுக்கி விழுந்த பின்னே தான் 

எனக்கு அது தோன்றுகிறது!


சரி இருக்கட்டும் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற 

நட்பின் வாசனையாவது 

நம்மை வந்துரசிச்செல்லாதா என்ற ஏக்கம் மட்டும் 

நிறைவேறாமல் நிற்கதியாய் 

என் பாதி வாழ்வு முடிந்தபின்பும்

அது அன்டாமல் போனதுதான் புரியவில்லை!


இடையிடையே

உறவெனும் சொந்தம் சொல்லி

தன் விருப்பக் கனாக்களின் விளம்பரத்திற்காக

என் முகவரி பெயர்த்து 

அவர்கள் மூர்த்தமானதும்

சந்தடி சாக்கில் என்னைத் துறந்து

தூற்றித் துதி பாடிய கணக்கு மொத்தமும்

வாராக் கடனின் வாசலில் வரவானது!


எனக்கென பெய்த 

மழை நாள் மட்டும் 

மரணத்தின் வாசலில் மறைந்த பின்னே

என் விடியலின் கிழக்கை 

யார் தருவார்?


யாவும் பிழையாய்

யாதும் தீதாய் 

யாமறிந்த பின்னே

யாதும் யாதும்

யாதோ??


#######################₹#₹₹₹#######


80) சுடும் நெருப்பு

==============

எரிப்பதற்கும் 

சுகிப்பதற்குமான

"காம" நெருப்பை

எங்கிருந்து கற்றாய்?


ஆலயத்தில் தீண்டும் போது வரமாகவும் 

சுடலையாத் தீண்டும் போது சாபமாகவும் 

நெருப்பே உன்னால் மட்டும் எப்படி 

இந்த உள்ளே வெளியே ஆட்டத்தை

ஒரு சேர ஆட முடிகிறது?


உழைத்துச் சிவப்பேறிய

எண்சாண் உடம்பிற்குள்

நீ காந்தலாய் பிறந்த 

காரியம் என்னவோ?


விஷக்கனி உண்ட விருட்சமாய்

விதவையின் உடலை மாற்றிய

உன்மத்தம் நீ!


கொட்டும் தேளாய் மாறிடும்

சநாதான சந்தையை

உன் அக்னி அருவி

எப்போது அடித்துச் செல்லும்

சுடு நெருப்பே??


தீர்த்தங்கள் தீண்டினாலும்

மூர்த்தங்கள் வேண்டினாலும்

முற்றிப் பழுத்து 

முதிர்கன்னி மூச்சில் குடியேறி

தீராத பெருநெருப்பாய்

உன் ஆவி அடங்க மறுத்த காரணத்தை

காட்சிப் பிழையாய் தோன்றிக் காட்டிடு

சுடு நெறுப்பே?


ஊழ்வினையாய்ப் பிறந்து 

பெண்ணை உறுத்திடும் நீ

வினைப்பயன் பெற்ற 

திருமகன் ஆணிடம்

உந்தன் மறுமுகம் காட்ட மறுப்பதேன்?


தீராத விணையாய்

தீர்ப்பு முறிந்த பேனாவாய் 

எத்தர்களின் எலும்பில்லாத நாக்குகளின் வழியே

அரங்கேறும் நாடகத்தை

எரிக்க மறந்த திரிபுறமாய்

நீ இருப்பதேன் சுடுநெருப்பே?


ஆதியாய் 

அந்தமாய் 

நீ அவனியில் அவதரித்த நாளிலிருந்தே

உன் தீக்கனிகள்

ஆணின் ஆணவத்தை 

பொசுக்க மறந்த ஞாயத்தை

இப்போதாவது புலப்படுத்த

புதிய போர்க்கருவியாய் பிறப்பாயா

பொல்லாத சுடு நெறுப்பே??


மறை பொருளும் நீ

மறைக்கும் பொருள் நீ

உன் திருவருள் வேண்டி

மாதர் தம் உடலை தீச்சட்டியாய் ஏந்தி

நாளும் நகர்வலம் நடத்தி

உன் புலரா விழிப்புலத்திடம்

போக்கிடம் தேடுவது

உணராமல் போனதேன்

மாய்மால நெருப்பே?



இன்று நீ

அழிப்பதும்

அணைப்பதுமாய் பொலிவுறும் 

"காம" பெரு நெருப்பே 

உன்னால் கடைத் தேற்றம் கொண்டிடவே

நீ தீண்ட மறுத்த நாட்கள்

நாதியற்றுக் கிடப்பதை

அறிவாயோ மூட நெருப்பே?


முடிவிலி நீ

உன் தீ விழி பட்டால்

இங்கு தீர்ந்து போகும்

அநேகரின் சனி!


ஆதியில் கனன்ற அடர்நெருப்பே

உன் பேய்விழிப் பார்வைகொண்டு

புல்லர்களின் ஏடு அறியாச் சட்டங்களை

நீ எரிப்பது எப்போது?


உன் தீ நாக்குகள் நீண்டு

சிறை செய்யும் மந்திரங்களையும்

வதம் செய்யும் சமூகத் தந்திரங்களையும்

நீ முடக்குவாதம் செய்திடும்

அற்புத அரங்கேற்றம் 

அவனியில் ஆவது எப்போது?


திரிபுரம் எரித்த சடையனிடம் கடன்பெற்று

சமூகத் தீங்கு எரித்திட

எரிதழல் ஏகுவாயோ

என் இளநெருப்பே?


சுற்றும் பூமியில் தீமைகள் வற்றுமளவிற்கு

சுகமாய்த் படரட்டும்

உன் விழி நெருப்பு!


அதன் நிழலிருந்தாவது

எழுந்து நடக்கட்டும்

புதிய நீதிகளின் பொன்னெழுத்து!


########################################

வசியக்காரி - 46 முதல் 60

46)பிரியமெனும் பிழை நாடகம்

==========================

அலைபோல் பரவ 

மிகுந்த ஆசைதான் 

ஆனால் கடல்தான் கைகூட வில்லை!


தென்றலாய்த் தழுவிக் கொள்ள 

என்னுள் பேராசை பெருக்கெடுத்தது

ஆனால் காற்றுதான்

கைகுலுக்க மறுத்துவிட்டது!


உருகும் பனியின் ஓவியத்தூறலில் 

ஒட்டிக்கொள்ள ஆசைதான் 

ஆனால் மார்கழிப்பனி மறுதலித்து விட்டது!


ஒருமுறையேணும் 

மாயம் நடக்குமென்ற

வாதை மிகும்போதெல்லாம்

கனவு முறிந்து போகிறது!


பிரியமெனும் போர்வையை

போர்த்திக் கொள்ளும் போதே 

இருளை அணைத்தபடி நுழைவதால்

அந்தி வெளிச்சம் தான் என்ன செய்யும்?


நெஞ்சக் கனலின் நீட்சி

கூடுதல் கனத்துடன் இருப்பதால்  

புயல் காற்றில் போராடி

பூப் பறிக்கும் தோரணையில் 

மிகுந்த சிரத்தையோடு 

ஏதேனும் ஒரு வழியில்

உன் வசம் பிரியத்தை அனுப்ப

யத்தனிக்கும் போதெல்லாம் 

உன் குறும்புப் பார்வை என்னைக் கைது செய்வதால் 

என்னுள் பிறக்கும் கவிதையும்

பிழையாய்ப் போகிறது!


இருப்பினும்....


உடைந்த கண்ணாடியில்

சிதறும் உன் உருவமெனும் 

நட்சத்திரக் கண் சிமிட்டலின் காட்சிப் படிமத்தில் 

என்னுள் மலர்ந்த காதல்

கடத்த முடியாமல் காத்திருக்கிறது!



###################

47)காதல் புயல்!

==============

என் பெரும் துயரங்களை குடிக்கும் 

ஒரு இன்னுயிர் 

என்றாவது ஓர்நாள் எதிரே தோன்றாதா 

என்ற ஏக்கத்தை

என்னுள் கனன்ற நெருப்பாய்

வெகு நாளாக அடை காத்து வந்தேன்!


வழிதவறி நடந்துவிட்ட

வழிப் பயணத்தில் ஓர்நாள்

உன் விழி மோதி உடைந்தது

அதுவரையிலும் நான் காப்பாற்றிய நெருப்பு!


அன்பின் இயல்பு

அரிதாய் நடக்கும் கொடுந்துயரையும்

பரிதியைக் கண்டதும்

மறைந்திடும் பனியாய் மாற்றும்

வல்லமை கொண்டது!


வாழ்வென்னும் நதி வலசைபோகையில்

ஒரு கரையில் நீயும்

மறுகரையில் நானுமாய் 

இணைந்தே கடப்பதுதான் இயற்கை!


விதி வழிப் பயணத்தில்

விருப்பத்தை எரிப்பது

விணையாய் நடக்கையில்

இருப்பைத்தொலைத்த இதயம் மட்டும் 

தனியாய் துடிப்பதுதான் 

விதிக்கப்பட்ட விதி!


கடைசி நம்பிக்கையும்

காற்றில் கரையும் சூடமாய் 

கரைந்த பிறகு

கரை கடந்த கட்டுமரமாய்

நீ எதிரே வந்ததும்

புயல் கடந்த நிலத்தின் 

நினைவுச் சின்னமாய்

என் காதல் சமாதி காட்சி தந்தது!



###################


48)அன்பின் நிழல்!

=================

உனக்கும் எனக்குமான வருத்தத்தை

உடைத்து நொறுக்க

ஓராயிரம் முறை

உன்னிடம் சொல்ல முயன்றும்

முடியாமல் தோற்றுப்போன

தோல்வி பயத்தில் தான்

எழுதுகிறேன் இந்தக் கடிதத்தை...!


இருவருக்கும் இடையில் 

அடிக்கடி பறக்கவிட முயன்ற

சமாதானப் புறாக்கள்

தன் வழிப் பயணத்தை 

பாதியிலேயே முடித்துக்கொண்டு

திரும்பிய சரித்திரம் 

எனக்கு மட்டுமே தெரியும்...!


இடையில் தடையாய் கிடந்த 

தயக்கமெல்லாம் தீர்ந்து

தன் வருத்தச் சுனை 

வற்றிப்போய் கிடக்கையில் 

புதிய புல்லாங்குழலில் நுழைந்த காற்றாய்

என் இதயம் தீண்டும்

உன் கருப்பட்டிப் புன்னகை வாசம் 

என்னைக் கட்டிக்கொண்டதும்

துளியாய் பிறந்தது இந்தக் கடிதம்!


அன்பின் நிழல்

அணுக்கத்தில் இருக்கையில்

அரூபமாய்த் தெரியாது

தொலைவில் நகர்ந்ததும்

மனம் துலக்கம் தேடியபடியே அது தூங்காது!


கைப்பொருள் ஏதும்

கையில் கொள்ளவில்லை எனினும்

கணக்கற்ற கண்ணிகளில் கோர்த்துச் செய்த

உன் மாணிக்கப் புன்னகை ஒன்றே

என் மலர்தலுக்கு போதுமானது!


இருக்கும் இரவை

நொடியில் கடக்கும் 

நூதன வசதி

உன் இதழில் உதிக்கும்

இலக்கணப்பிழையில் தான்

என் இதயம் துடிக்கும்...!!


எழுதுகிறேன் ஒரு கவிதை 

எழுத்துகளின் வடிவில் என்னை ஊற்றி...!


புனைகிறேன் ஒரு கவிதை 

உன் சுவாசத்தின் அணுக்களை

புல்லாங்குழலில் பூட்டி

புதிய உலகம் சமைத்திட...!


நீ

இமையாய் 

இரவாய் இருந்து

முடிவுறாக் கனவாய்

முற்றுப்பெறா ஓவியமாய் நாளும் தொடரத்தானே

என் நாதம் பிறக்கிறது 

என் இளங்குயிலே...!!



###################


49)மன்மத அம்பு!

===============

தினமும் எழுதுகிறாயே 

இன்னுமா தீரவில்லை என்கிறாய்...! 


அப்படி என்ன 

கொடும் பசி உனக்கு?


நீ அடிக்கடி கேட்பதால் 

பூமிக்குள் என்னை வைத்து 

பூட்டிக் கொள்ளவா முடியும்?


என்னைப் புரியாத 

பைத்தியமடி நீ! 


நிலவு தினமும் ஒளிர்வதால் 

அதன் குளுமை தீர்ந்தா போய்விடுகிறது?


நான் அணுக்கத்தில் இருப்பதால் தானே 

நீ அடிக்கடி பார்க்கிறாய்! 


நெருக்கத்தில் இருந்தும் 

நீ ஏனடி 

விருப்பத்தை மறைத்த

வீணையாய் இசைகிறாய்? 


சுருக்கெனக் கடித்து 

சுள்ளென சிரித்து

நீ கருப்பட்டி முத்தம் 

கணக்கற்றுக் கொடுக்கத்தானே 

அடுக்கடுக்காய் கவிதை தொடுக்கும்

மன்மதனாய் வாழ்கிறேன்! 


மயிலே நீ மனமிரங்கு 

இல்லை என் மனம் ஒரு குரங்கு 

அதனால்

மறுபடியும் தொடுக்கும் 

என் கவிதை என்னும் மன்மத அம்பு!



####################


50) எது பெரும் பிழை?

=================

அறிந்து அறியாமலும் 

தெரிந்தும் தெரியாமலும் 

புரிந்தும் புரியாமலும் 

வருந்தும் கனவாய்

வறுமையின் உறவாய் 

வந்துதிக்கும் உன் இளம் நிழலை 

நகர்த்தும் வழியற்று 

நடுங்கும் என் இதயத்தை 

என்ன செய்வதென்று புரியாத மெளனம்தான்

பெரும் பிழையா...??


யாரும் அறியாமலும் 

யாவர்க்கும் புரியாமலும் 

தினம் தினம் வந்து உதிக்கும் நிலவாய்

நீ மாறிடக் கேட்பது என் பிழையா...??


வானம்

மழை 

மேகம் என

தீராத தாகத்தோடு ஓவியமாய் உன்னை கண்டதும்

புரண்டு விழுகிறது 

நீ கசக்கி வீசிய கைக்குட்டை!


தீர்த்தவாரியாய் உனதன்பைத் தேடுவது

என் பிழையா ஏந்திழையே...??


கலக்கமற்று கவிகின்ற

பனிக்குமிழ் போலே

பரவும் உன் நினைவை 

இருளில் தள்ளாமல் 

இதயத்தில் ஏந்தியது பிழையா 

என் மயிலே? 


வனம் துறந்த மழைநீராய்

வாடுகிறது என் ஆவி!


தினம் மலரும் பூவாய்

உன் இதழின் தீர்ப்பில்

இறுதி உரை எழுதிடு என்னவளே!


இருளின் கரை குடித்த

இலக்கணப் பிழையாய்

நீ இருந்திடவே 

நான் நினைப்பது பிழையா...??


எது பெரும் பிழையென

இடம் வலம் தேடியே

இதயம் நகர்கிறது

எப்போதும் போலவே..!


######$$$$$$$########


51) அன்பே உனக்காக...!

=====================

மாயை தன் நிழலை வளர்க்க 

கொடுங்கை நீட்டி காத்திருக்கிறது! 


அதிரும் கிடார் கம்பிகளால்

ஆரோகணம் அரும்பி நின்று

உன் வாசலைத் தேடுகிறது! 


வளர்ந்த பல்லவியின் 

வகை தொகை மட்டும் 

சரணத்தின் சந்நிதானத்தில்

சாட்சியாய்க் கிடக்கிறது! 


எதற்கும் இருக்கட்டும் என 

துடியாய் பிறந்த அனுபல்லவியும்

தும்பியாய் அலைந்து

உன் தூவானம் தேடுகிறது! 


புலரும் விடியலின் 

சிதறும் புள்ளிகளைச் சேமித்தே

என் வாழ்க்கை நாடகம் 

வழமையாய் நடக்கிறது!


நீ வந்து சேர்ந்து இசைப்பதற்காக

முடிவுராத பாடலாய்

நாளும் முற்றத்தில் நிற்கிறேன்

அன்பே உனக்காக...!


############################



52) யாவும் நீயே..!

===============

பகல் என்றும் இரவென்றும் தெரியாத 

மௌனத்தாழ் கொண்டு 

என்னை இட்டு நிரப்பிக் கொள்கிறேன்!


வெளிச்சத்தின் புள்ளிகள் 

அருவமாய் நுழைந்து 

ஈரக் கொலை சிதைத்தபின்

என் இறுதிச் சடங்கிற்கு 

வேப்பம் பூ ஒன்றை பரிசாய்த் தந்தது யார்?


விளக்கை விட்டு 

சன்னம் சன்னமாய் 

இடம் நகர்ந்து போகும் பல்லி மட்டும் 

கெக்கலிப்பு காட்டுகையில் 

வெட்கமிட்டுச் சிரிக்கிறது 

என் வீராப்பு! 


காதோரம் கதைபேசும் 

உன் கொலுசு சத்தம் மட்டும் 

ஒரு துளி நேரம் கேட்கட்டுமே என

எங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தாய் 

நீ பிரிந்த பின்னும்...?


இடம் நீ

இதயம் நான்! 


துளி நீ 

வழி நான்!


விழி நீ

மொழி நான்!


பகல் நீ

இரவு நான்!


பாடல் நீ

பல்லவி நான்!


தேடல் நீ

தேய்பிறை நான்!


வானம் இட்டு வந்தபின் 

வைகறைக்கு ஏது வாசல்?


வானம் நீ

வாசல் நான்!


தேய்பிறை நிழலில் 

தேம்புகிறது நம் காதல்!


###################


53) புரியாத புதிர்!

================

தொடுவானத்திற்கு அருகில் 

துலக்கமற்ற இரவுகளின் எச்சம்

மின்மினியாய் ஒளிரத் துடிக்கையில் 

விரிகதிராய் சிறகு விரிக்கும்

பரிதியின் அழகில்

தன் பாலபாடம் மறந்து

சுணங்கி நிற்கிறது!


வரிசை வரிசையாய் வந்து விழும்

அணுக்கத்தில் உள்ளோரின்

அவதானிப்புகளை என்ன செய்ய??


புரியாத மெளனம்

ஊராரின் வார்த்தைப் போர்க்களத்தில் சரணடைந்து

ஒரு மாமங்கம் ஆனபின்னே 

அந்தியின் சிரிப்பு மட்டும் எழுந்து

என்னை ஆறுதலாய் தழுவிக்கொள்கிறது!


என் இறுக்கத்தை சிதைக்கும் 

வானவில் தோன்றி

வானெங்கும் வண்ணத்தை சிதறடித்து சிரிக்கும் 

மணநாளெனும் திருநாள் 

என் வாழ்வில் வாய்க்காதா...?

அலை அலையாய் வந்து

உலையாய் கொதிக்கும் ஊர்வாய் மூடாதா...??


எதையும் அறியாமலே கிடந்து

எதுவும் புரியாமலே நடந்து

எல்லோருக்கும் தெரியாதபடி

இன்னும் எத்தனை நாள் 

என்னை எனக்குள் ஏமாற்றி 

இதுதான் வாழ்க்கை;

இதுதான் நியதி;

என்றே எண்ணி எப்படிக் கடத்துவது?


அது இருக்கட்டும்...


என்னுள் எளிதாய் துளிர்க்கும் 

இன்னொரு காதலிடம் 

நான் கைம்பெண் என்று 

எப்படிச் சொல்ல?


######################


54) ஊமை விழிகள்!

==================

கோடுகள் அற்ற சட்டங்களுக்குள் 

அடைபட முடியாமல் சண்டையிடுகிறது 

உன் கூர் விழிகள்! 


புதிதாய் நகர்ந்த இலை ஒன்று

இளம் காற்றில் அசைந்து 

உன் சதிராடும் விழிகளோடு 

சண்டையிட முடியாமல் 

சரணாகதி மந்திரத்தை சட்டென உச்சரிக்கிறது! 


மோகப்பித்தேறி பூவில் புரளும் வண்டுகளாய் 

என்னை மாற்றிய ரௌத்திரம்

உன் விழிகளுக்குள் எப்படி துளிர்த்தது?


புயல் கடந்த நிலமாய்

போர் கொண்ட சிங்கமாய் இருந்த என்னை

மழை சூழ்ந்த நிலமாய் 

மாற்றிப் போடுகிறது உன் மைவிழி! 


உன் உருளும் விழிகள் பேசும் 

ஊமை நடனத்தில் 

இன்று ககனமெங்கும் கேட்கிறது 

கார்கால கச்சேரி! 


கதியாய் தொடங்கிய கார்கால மழை

விழுதாய் விழுந்து 

நிரம்பி வழியும் நீரோடைகள் எங்கும் 

உன் நீலோற்பழ விழிகளின் சிரிப்பு விருந்து வைக்கையில்

எனக்குள் உந்தன் நிழல் 

வேர்பிடித்து வேகமாய் வளர்கிறது!


#######$$#########


55) பொய் காந்தம்!

===============

பொய்யின் புனை சுருட்டில் 

விழுந்து மயங்கிய பின் 

உண்மை என்ற ரௌத்திரம் 

உறுவின்றி அழிந்து விட்டது!


சுடரும் நெருப்பின் ஒளி முகத்தில் 

உண்மை தின்ற 

பிணத்தின் வாசம் நெடியாய் வீசுகிறது!


வாசலில் வந்தமரும் 

காகத்தின் கரைதலில்

நேற்று புதைத்த 

உண்மை சொரூபத்தின் 

இறுதிக் குறிப்பு வந்து விழுகிறது! 


பழகிக் கொண்ட பொய்களின் 

பரவச காந்தம் 

பக்கத்தில் இருக்கையில் 

துடியாய் எழுந்து 

துலக்கமாய் ஒளிவிடும் 

கன்னல் பொழுதுகள் அத்தனையும் 

விழியோரம் தெரிந்தும் 

புனைய மறந்த கதையாய்

என் உண்மை என்றோ என்னுள் இறந்துபோனதை

எச்சம் இட்டு போகிறதோ அந்த ஊர் குருவி?



###########################



56) பிம்பச் சிறை!

=================

யாருமற்ற பொழுதுகளில்

எனக்கான கனவுகளை கைபிடித்துக் காத்திருப்பது

இப்போதெல்லாம் எளிதாக இருக்கிறது!


ஜன்னலுக்கு மேலே

ஊர்ந்து ஊர்ந்து சென்றிடும்

சுவர்ப்பல்லி நோக்கி

சகுனத்தின் வரவை

வரம்வேண்டிக் காத்திருக்கிறேன்!


கொல்லையில் இருக்கும் 

மாமரத்தின் கிளைகளில் வந்தமர்ந்து

கிறிச்சிடும் கூகையின் ரகளையும் 

இப்போது அறவே குறைந்து போனது!


மேற்கே எழுந்திடும் 

அந்தியின் அழகில்

தடுக்கி விழுந்திடும் கூரை ஓலையின் 

குட்டி நிழலும் 

அட்டியின்றி அடங்கிப் போனது!


வளர்ந்து வளர்ந்து பெருகி

வானில் ஒளிரும்

வட்ட நிலவும்

என் ஜன்னலோரம் வந்து

சண்டையிட்ட இரவுகள் 

இப்போது சடுதியாய்ப் கடக்கிறது!


ஊருக்கு வெளியே 

ஊருணி குளத்தில்

தடுக்கி விழுந்த 

உன் தாவணியின் பிம்பச்சிறையில் தானே

நம் காதல் பேறு காலமானது!


தணலாய்

கடலாய் கிடந்து

தவமாய் வளர்ந்து

தங்கமாய் மிளிர்ந்து

சுகமாய்

சுடராய் நிமிர்ந்து

உறவாய் 

உயிராய் எழுந்த 

என் சந்தனச் சிலை நீ!


கதியாய்

கனவாய் வளர்ந்த

மின்னல் பூ நான்!


நதியாய் நடந்து

நாளெல்லாம் போதாகி 

நாமார்க்கும் குடியாய் 

நாளைய உலகைக்காண

வானோக்கி வளர்கிறது

என் காதல் கண்மணி!



##############$#$$##


57)ஆராதனை!

===============

யாருமற்ற பொது வழியில் 

கனத்த மனதோடு

தனித்து விடப்பட்ட

என் காதலோடு

வெகுநேரம் காத்திருந்தேன்!


அது 

பொழுதடங்கும் நேரம்!


இறுதியாய் கிடைத்த 

இறங்கு பொழுதில் 

இதயம் மட்டும் என்ன செய்யும்?


எங்கெங்கோ தொலைவில் 

நீக்கமர பறந்து திரிந்து 

வேண்டிய உணவைத் தேடித் தின்று 

திரும்பிடும் பறவையின் நிழலை 

பற்றிக்கொள்ளும் முயற்சியில் 

பறக்கிறது மனம்!


கொரித்த உடன் செரிப்பதற்கு உகந்த

கூடுதலாய் கொஞ்சம்

நீராகாரம், ஊறுகாய் மட்டுமாவது 

எடுத்தவரும் ஓசை கேட்கிறதா என 

வயிறு போடும் கூச்சலில் 

வரப்பில் ஊர்ந்து போகும் எறும்புகளும் 

என்னை ஏக்கத்தோடு திரும்பிப் பார்க்கிறது!


யாருமற்ற பொழுதுகள் என்பது

யார் அற்றும் வந்துசேராத

விருப்பங்கள் சுமந்த வினாக்குறி!


சில கேள்விகள் கேட்கும் முன்பே 

யாரும் கேளாத திசையில்

புதைந்து போகும் அதிசயம் நடக்கும்!


நான் 

யார் கேட்டும் 

யார் பார்த்தும்

யார் ரசித்தும் 

யாரும் விரும்பாத விடம்!


நான் அரற்றும் உணர்வுகள்

ஆலாபனை போல் எழுந்து

அன்பே உன்னை அணைக்கும் 

எனவே

நாள்தோறும் ஆராதனை செய்கிறேன்!


நீ கேளாத போதும்...!


############################


58) அன்புக் கதை...!

================

உனக்கும் எனக்குமான 

இடைவெளி என்பது

எழுதப்படாத விதி பிறப்பித்த

நியதியின் தண்டணை!


நடுங்கும் குளிர் 

நம்மை ஊடறுத்துக் கடந்தபோதும்

நம்மில் நடுக்கமில்லை!


கொடிக்கொடியாய் வழிந்து

கொடிபிடித்த மின்னல் மொழிகண்டும்

பயத்தின் பக்கம் 

நாம் போனதாய் ஞாபகமில்லை!


இருள் வனத்தின் மாயப்பிம்பங்கள் செழித்துப்பெருகிய போதும்

நமக்கிடையில் பிரிவின் பரிவர்த்தனையோடு

எவ்வித பழக்கமும் நடந்ததாய் 

என்னிடம் ஞாபகமில்லை!


பார்க்கும் இடம்தோறும்

பதியமிட்டு வளர்ந்த

உந்தன் வானவில் புன்னகை மட்டுமே 

எந்தன் கணக்கில் சேர்த்தி!


உனக்கு பின்னான 

உறவுகள் என்பது

உயிரற்ற வளியினுடாக நடக்கும்

வாய்ப்பந்தல் நாடகம்!


இருக்கும்வரை

ஒரு உறவாகவும் இல்லாமல் 

ஒரு பொருளாகவும் அல்லாமல்

ஒரு வாதையின் வாயிலாக அமைந்த பிறகு

ஓர் உறவின் கதை என்பது

உடைந்த மண்பானையின் துண்டுகளாய் சிதைந்து 

நம் வாழ்வின் பாதையில்

நீயென்பதும் 

நானென்பதும் தொலைந்து

அது பூடகமாய் கிடப்பது தானே ஞாயம்?


ஒரு தளிரின் கனவோடு தொடங்கியது

என் அன்புக்கதை 

அது அற்புதங்கள் பேசாத

பூங்காற்றின் கொழுமுனை பற்றிய

சிநேகம் சுமந்த தலையும் வம்புக்கதை...!


இது 

நாளென்றும் பொழுதென்றும் பாராமல்

உயிரின் உறவைச் சொல்லி

உன்னிடம் வேறொன்றையும் வேண்டாத 

என் அன்புக் கதை!


அது அப்படியே 

இருந்து விட்டுப் போகட்டுமென

ஒரு கொடியை மட்டுமாவது

நீ அசைத்து விட்டுக் கடந்து போ..!


###########################################


59) கருந்துளை

===============

பெரும் கனவோடு எழுந்தது 

என்காதல்!


அடுக்குகளில் அகப்பட்ட 

மகரந்தத்தை நோக்கி நகர்கிறது 

என் மனவெளி!


என் வாழ்வின் வரம்புகள்

உன் நிகழ்வெல்லை நெருங்குமுன்னே 

தீர்ந்து போனது! 


பெரும் பருதியின் குணத்தோடு

பிறந்த நாட்கள் மட்டும்தான் 

என் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது!


அகண்ட பால் வழி மண்டலத்தில் 

கணக்கற்ற கண் சிமிட்டலுக்கு நடுவே 

உனக்காக ஒளிர்ந்த கடும்பகல் நான்! 


இருள் வானின் செறிவுகளில் 

உன் இடக்கரடக்கல் எழுகிறது! 


போர் முடித்த இரவுகளின்

போர்ப் பரணியோடு எழுகிறது

உன் வேல் விழி!


கதைக்கும் முன்பே

காலாவதியான மூச்சுக்காற்றிற்காக

உன் முற்றத்தை திறக்கிறாய்..!


ககனமெங்கும் நிரம்புகிறது

நீ கட்டவிழ்த்து விட்ட மாயங்கள்!


என் விருப்பம் சுமந்த மடல்

உன் நிகழ்வெல்லை நெருங்கும் போதெல்லாம்

நீயோ கருந்துளையாய் மாறி  

காணமல் போகிறாய்!


வாள் முனை கண்டும் வாடதவன்

நீ நடத்தும் புதிய போர்முனையில் 

பலி பீடம் நெருங்கும் முன்னே 

வீண் பலி ஏகினேன்!


உன் இருளின் படையலுக்கு 

நானே இறுதி விருந்தான பின்னே

இன்னும் ஏன் நடத்துகிறாய் 

இந்த கருந்துளை நாடகம்?


நானில்லாத இரவுகளுக்கு மட்டும் 

நீயே விளக்காய் இரு

நான் திரியாய் எரிகிறேன்!


################

######################


60) காட்சிப் பூக்கள்!

================

எழுத முடியாத 

எழுத்தின் வலியில் தொக்கி நிற்கிறது 

எந்தன் நிழல்!


வெகுகாலம் கழித்த பின் 

விருப்பங்கள் மறைந்து

வலியின் சுவடு மட்டும் மேலோங்கி

என் எதிரே தெரிகிறது!


என் நினைவின் உறவை

பதுக்க நினைத்து

பழகாத மொழியின் வழியில்

அதன் படிமத்தை சேர்க்கிறேன்!


யாருமே அறியாத

யாவர்க்கும் புரியாத

புழக்கத்தில் இல்லாத

புகைப்படச் சுருளில்

பூட்டப்பட்டு கிடக்கிறது

நீயும் நானும் மட்டுமே ரசித்த

காட்சிப் பூக்கள்!


விலக நினைத்த நிழலும்

புரட்டிப் போட்ட ஆமையாய் 

நிறைவேறாத ஆசையுடன்

புழுக்கத்தில் கிடக்கையில் 

எதிர்வரும் காற்று சுமந்து வரும்

உன் ஆராதனை மட்டுமே

என் சிறைபட்ட மனதின் திறவுகோல்!


##########################################

வசியக்காரி - 24 முதல் 45

 24) மவுனம் ஒரு தவம்!

===================

மவுனம் 

ஒரு 

முடிவுறாத் தவம்!


சில பொழுதுகள் 

கட்டற்ற புன்னகையைச் சுறுக்கி

காலாவதியான கருணையின் கணக்கை

அது நேர்செய்து கொள்ளத் துடிக்கிறது!


சில பொழுதுகள் 

வழி துறந்த வலியின் வழியை

அது பிடித்திழுத்து

மடைமாற்றிக் கொள்ள எத்தனிக்கிறது!


புன்னகை தோய்ந்த மனிதர்கள்

கணக்கற்ற பொய்களோடு

காததூரம் கடந்த பின்

அவர்களின் காதுமடல் கவ்வி 

மவுனம் தன் ரகசியத்தை உடைக்கையில்

முடிவுறாத்தவம் கண்ட முனிவனின் பொய்யாய்

அது முடிந்து போனது!



#################!!!!#####


25) தூரத்தில் நிற்கிறேன்! 

===========================

முடிந்தும் முடியாத 

ஒரு கனவினை போல் 

என்னை நான் எனக்குள்ளே 

ஒழித்துக் கொள்கிறேன்! 


யாரேனும் அருகில் வந்து 

நலமா என்று கேட்ட போதிலும் 

வெகு தூரம் விலகி நின்று 

பதில் சொல்லாத பாவியாய் 

என்னைக் காட்டிக் கொள்கிறேன்! 


ஆம்

அழகாய் தம்மைப் புனைந்து 

அகில் சந்தன வாசனை மிகுதியில் 

நெருக்கத்தில் நின்றும்

அவர்கள் பலியிட்ட மனிதர்களின் 

வேர்வை வாடை 

என் சங்கை நெரிப்பதால்

எனக்குள் இத்தனை தூரம்..!


###########!!!!!!##########


26) முடிவுறாக் கனவு!

================== 

நான் 

ஒரு முடிந்தும் முடியாத 

கனவுதனை பிடித்திழுக்க

பெரும்பாடு பட்டு 

என்னைத் தவிப்பில் கிடத்துகிறேன்! 


நீ விலகிய நொடியை 

கடத்த முடியாமல் 

பொங்கும் கண்ணீர் திரைக்குள் 

அதனை பலியிட்டு 

என் ரணத்தின் ஈரத்தை

வெகு நாளாய் மறைக்கிறேன்! 


என்னுள் பிறவாத நதியின்

கால் தடம் தேடி 

காத தூரம் கடந்த பின் 

கற்சிலை வடிவிலான 

காதலாய்த் என் எதிரில் தெரிகிறது!


வெகுநாள் கடந்து வேதனை பழகிய பின் 

விரும்பிய உணவோ 

பழகிய நினைவோ 

பாலோ தேனோ 

எதுவென்று அறியாத 

மூன்றாம் நிலையில் முடிவுறாத கனவாய் 

தொலைவில் நிற்பது 

நீயென்று ஏற்க 

ஏனோ மனம் மறுக்கிறது!


இப்போதுதான் 

பலியான ஆடாய் பந்திக்கு வந்தது

நான் என்றும் தெரிகிறது! 


##################!!!!


27) அவள் பெயர் ஆம்பல்!

=====================

அவள் 

புதிதாக மலர்ந்த 

ஆம்பல் மலர் போல் அன்றிருந்தாள்!


பெயருக்கு கூட

மழை வராத நாட்களில்

குடையோடு காத்திருக்கும் 

தத்தியாய் அன்று சாலையோரம் 

நான் நின்றிருந்தேன்!


ஒரு கையில் துப்பாக்கியோடு

என் எதிரே வந்து

பிறக்காத புன்னகையை 

என்னிடம் பரிசாய்க்கேட்டதும்

அவளின் வெட்கத்தின் விரல்களை

துணையாய்க் கேட்டேன்!


ஓங்கிப்பெய்த மழையில்

நனைந்து நனைந்து

சேறு வழிந்த நிலம் முழுவதும் 

உன் கால்தடம் தீட்டிய கவிதையில்

என் பெயர் கோர்த்துச் சிரிக்கிறது 

புதிதாய் மலர்ந்த வானவில்!



##########################


28)சங்ககாலக் காதல் 

===================

சொற்களின் நோவுகளை

தூரி பிடித்துக் கொண்டு 

என்னுள் சன்னமாய் ஆடிக்கடந்தது 

அவன் வாராத நாட்கள்! 


ஊரை மறந்து 

உறவைத் துறந்து

உடன் போக்கில் தானே நாம் ஒன்றானோம்!


திரைகடல் கடந்து 

திரவியம் தேடும் வழியை மட்டும் 

உன்னுள் வழமையாய் கொண்டதேன்?


குதித்தும் கொப்பளித்தும் 

வெண்ணுரை பூசிய

கட்டறுந்த காலங்கன்றாய்

வறண்ட நிலமனைக்கும் பரவசத்தில் 

இறுகத் தழுவி

பிறவிப் பயன் போக்கும் 

பேரின்ப சங்கமத்தில்

கதிர்முற்றிக் காய்ந்து கிடந்த

நம் வாழ்வென்னும் பெரும் நிலத்தின்வாசம்

உன் காது மடல் தீண்டவில்லையா?


வறண்ட வானமும்

சுருண்ட நிலமும்

அதன் கருப்பையை நிரப்ப

ஏரும் போருமாய் எந்நாளும் உழலும்

உழுகுடி மாந்தன் அடிக்கும் உடுக்கைச் சத்தத்தில் 

சித்திரை பெருவிழாவின் காப்புக்கட்டுதலுக்குள்

சுருக்காய் வருவதென 

நீ சொன்ன சொல் நினைவில்லையா?


நீ உதிர்த்த சொற்கள் 

நிலம் சுமந்த நெல் மணியாய்

என் நெஞ்சில் எழுந்து

நாற்றாங்காலாய் நிற்பதை

எப்படி மறந்தாய்

என் ஆசை மச்சானே?


முனை மழுங்கிய கோடாரிகளாய்

என் காதுமடல் கிழித்துக்கொண்டு 

தினமும் இறங்குகிறது 

ஊராரின் ஏச்சுகள்!


நிறைபானைச்சோறில்

கருவாட்டுக் குழம்பு பிசைஞ்சு

உன் திசை தேடி 

நான் அனுப்பிய வாசம்

உன் இரைப்பை நிரப்பி

என் உயிரின் துடிப்பை 

உன்னுள் உணர்த்த வில்லையா?


நீயும் நானும் மட்டுமே கடந்துவந்த

பாதையின் சுவடுகளாய்

பெரு நிலத்தின் வறண்ட கோடுகளில் தாங்கி

வாராத மழை வருமென்று எண்ணியே

வானோக்கி பார்த்திருக்கிறாள்

என்போல் அந்த நிலமென்னும் நல்லாள்!


############################################


29) நினைவோ ஒரு பறவை!

=========================

உன் நினைவென்னும்

தீராத் தீக்கனவு 

என்னை துயரப் பெருங்கடலில் ஆழ்த்துகிறது!


உன் நினைவு மந்திரம் போல்

என் காதில் ஒலிப்பதால்

கவளம் கவளமாய் 

நான் உண்ட சோறு அனைத்தும் 

கடும் விஷம் போல் 

உள்ளே கிடந்து கசக்கிறது!


விசையோடு சுண்டிய பம்பரத்தின் 

சுழற்சியாய்

உன் நினைவு ஓர் பறவைபோல் எழுந்தும்

வாழ்வென்னும் தெளிவற்ற வானிலையால்

புறப்பட்ட இடத்திலே 

புதைந்து விட்டது!


நான் அனுதினமும் 

கிடந்து உன்னிடம் மன்றாடியதில்

மனம் சிறகொடிந்த பறவையாய்

சிறைப்பட்டு நிற்கிறது!


தொடுவானம் அழகுதான்

தூறல் மழை அழகுதான்

விடிவானம் அழகுதான்

விண்மீன் சிரிப்பும் அழகுதான்

கலையாத மேகமும் அழகுதான்

கவிதையாய் உன்னை எழுதுவதும் கூட

எப்போதும் பேரழகுதான் 

உன் நினைவென்னும் பறவை 

என்னுள் நீந்தும்போதுதான்

உன் குத்தீட்டிப் பார்வை

என்னைக் கொல்கிறது!


அதுவரை 

நினைவு ஓர் பறவையெனத்தான்

நானும் நம்பினேன்...!!



########$$#############


30)எப்போது வரும் என் கைகாட்டி மரம்?

======================================

எப்போது வரும் 

என் கைகாட்டி மரம்?


கொல்லையில் பூத்திருக்கும் 

மல்லிகைப் பூவின் வாசம் 

என் சிண்டு பிடித்திழுக்கிறது!


இருளை மிரட்டி 

எழுந்த நிலவு 

முற்றத்தில் கொடை சாய்ந்த 

என்னை நோக்கி 

கொள்ளென்று சிரிக்கிறது! 


எதிர்வீட்டு அடுப்பங்கரையில் 

பாத்திரங்களை உருட்டிவிட்டு

சாளரம் வழியாக குதித்து வெளியேறுகிறது

திருட்டுப்பூனை ஒன்று!


இருந்தும்....


இருக்கும் நிலையிலேயே 

அழுங்காமல் குலுங்காமல் 

அதிராமல் அரற்றி அழுகையில்

கொல்லையில் வைத்திருந்த அரளிப்பூ நோக்கியே

என் விழிகள் ஆலவட்டம் போடுகிறது!


இளங்கன்னி என் நினைவு 

எதிர் காற்றில் தேய்கிறது! 


என் புயல் கரை ஒதுங்கும் 

கரை தேடியே கரைகிறது 

என் புலராத காலங்கள்...!


எனக்கே எனக்கான 

என் திசையைக் காட்டிடும் 

கைகாட்டி மரம் எப்போது வரும்?


வசமாகும் பொழுதிற்காக 

நிதமும் வாசலில் காத்திருக்கிறது 

குலை தள்ளாத இந்த வாழை மரம் 

ஒரு கோமகன் வரவிற்காக...!!


####################################


31) நினைவுப் பாதை!

========================

உன் நினைவைச் சுமந்து கொண்டு 

கால் வலி தெரியாமலே

நான் வெகு தூரம் கடந்து விட்டேன்!


உன்னோடு கழித்து நாட்களை

முத்து மாலை கோர்த்து 

விண்மீனுக்கு பரிசளித்துவிட்டேன்!


நிலவின் புளகாங்கித

சிரிப்பு மழை காணூம்போதெல்லாம் 

என் விழியோரம் துளிர்க்கும் 

கண்ணீர் சரம் மட்டும் எனக்கு 

உந்தன் காணிக்கையாய் இருக்கிறது!


அதன்பின்

என் வாழ்வென்ற மரத்தை

யார் சாய்த்தால் என்ன

எனக்குத் தெரியவா போகிறது?


அன்பென்பது அறம்!

அதனை ஆதூரமாய் தாங்குவது ஓர் வரம்!


தொலைந்த மனங்களை 

இருண்ட இருளில் தேடுவதும்

அலைந்த பாடுகளை 

அதிராமல் கோர்த்து

வாழ்க்கை பாதைகளை

வலசையாக்குவதும் தானே இங்கு வழமை!


அதனால் 

உன் நினைவின் சுமையோடு 

நீள்கிறது என் பாதை...!


##########################


32) கிளி ஆற்றுப்படை!

====================

அவள் வாராத நாட்களில்

எனது கிழக்கின் திசை மட்டும் 

எப்போதும் போல் இருள்மண்டிக்கிடந்தது!


புளி மிட்டாய் கடித்த 

குறுகுறுப்பு லேசாய் அரும்பிநின்று 

அரவமில்லாமல் தோன்றி

அவளின் திசை நோக்கி

என் விருப்பத்தின் மனுவை 

வழி அனுப்பிக் காத்திருக்கிறது!


அவளின் இதழ் அசையாத புன்னகையை 

பிரசவிக்கத் துடிக்கும்

எதிர் வீட்டு ரோஜா

எதற்கும் என்னருகில் இருக்கட்டுமே...!


வடம் ஜல்லிக்கட்டு போல்

அவளை வலம்வரும் என் இதயத்தை ஏந்தி

ஒருநாள் அவள் ஒத்திசைத்ததும்

எங்கள் மணநாள் காணும் மார்க்கம் பிறக்கலாம்

அதுநாள் வரை

நான் கிளி ஆற்றுப்படை இயற்றி

அவள் ஜீவன் சமைப்பேன்!


######################################


33) பிரிவெனும் பெருநோய்...!

=========================

உன் பிரிவின் நெருப்பு 

பெரும் சுடராய் 

என்னை எரிக்கிறது!


நீ பிரியும் ஒவ்வொரு முறையும்

எளிதாய் ஒட்டிக்கொள்ளும்

காய்ச்சலின் சூடு

இப்போது அளவு கடந்து

என்னைத் தொலைவில் கூட்டிப் போகிறது

உன் பிரிவைப் போலவே..!


நீயின்றி கடக்கும்

ஒவ்வொரு மழைக்காலமும்

மறக்காமல் 

உன் பெயரை உச்சரிக்கும்

தொலைபேசி சிரிப்புபோல்

என்னைக் கொள்ளாமல் கொல்கிறது!


நட்பு,

துரோகம்,

பாசம்,

பரிவு,

பகை,

வஞ்சம்,

காமம் என

எல்லோரையும் ஏதோ ஒன்று கொல்வதைப்போல்

என்னை உன் பிரிவெனும் பெருநோய் கொல்கிறது!


##########################


34) என் விருப்பம் என்னும் வினாக்குறி?

======================================

ஒரு விடுமுறை நாளிற்கான

விருப்பம் போல் தான் 

என்னுள் நீ வந்து போனாய்! 


கசியும் கண்ணீரை வழியவிட்டு

கதவடைக்கும் சத்தம் கேளாமல் 

நெஞ்சை இறுக்கிப்பிடித்து 

இன்னும் எத்தனை நாள் 

வாழும் என தெரியாமலே 

வந்து போகிறது உந்தன் நினைவு!


ஒரு வெயிலில்

தலைகீழாய் வந்து விழும் 

பறவையின் நிழலாய் 

உன் படிமம் என்னுள் 

பதுங்கிக் கிடக்கிறது! 


உன் புதிர் விழிகளில்

உதிரா மை கொண்டு 

உன்னை என்னுள் ஊற்றியதால் 

விலகாத திரையாய் 

என் விருப்பம் வளர்ந்து

விடுமுறை முடிந்தும்

விடைபெறாமல் உன்னைச் சுற்றுவதை மறந்தாயோ?


ஏறு பொழுது போல் நுழைந்த நீ

இறங்கு பொழுது கடந்த பின்னும்

இடம் நகராமல் இருப்பதால்

என் கனவுகளின் தோணியில் கேட்கிறது

உன் கால் சலங்கையின் ஒலி!


என் விருப்பம் என்னும் வினாக்குறி

உன்னைப் பற்றுக் கோடாய் பற்றிக்கொண்டு

நீ விடையெழுதிடவே

விலகாமல் கிடக்கிறது!


#########################


35)கருப்பட்டிக் கன்னம்!

===================

அளப்பரிய அளவில்

அகண்டு விரிந்த

உலகின் சோதனைச் சாவடிக்கு முன்னால்

எவர் கண்ணுக்கும் தெரியாமல்

எப்படி கடத்திப் போனாய் 

என் இதயத்தை?


அதனால்

நெடு நேரத் தேடல்

நெடுந் தொலைவு பயணம் செய்தும்

நெஞ்சம் வேண்டுவது

உன் புன்னகை தானே?


சில நாட்களாக தொலைந்துபோன 

உன் முகந்தேடி அலைந்தவன் 

தெருமுனைக்கருகில் நிழலாய்ப் படரும்

ஓவியச் சிதறலில் 

உன் முகத்தைப் பார்க்கிறேன்!


எதுவெனத் தெரியாத

பழக்கமும் இல்லாத பாதைதனில்

நடந்து நடந்து கால்கள் தேய்ந்தபின்

எப்படியோ உருண்டும் புரண்டும் 

என்னிடம் கக்கடைசியில் வந்து சேர்கிறது 

உன் கருப்பட்டிக் கன்னத்தின்

குழி விழுந்த சிரிப்பு!


அடைபட்ட கதவினைத் தாண்டி

நீ அனுப்பிய முத்தம் சுமந்த காற்றைக்குடித்து

நான் காய்ச்சல் கண்டு 

கண்ணுரங்கவில்லை என 

உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?


உன் நினைவுகளின் நெடி உயர்ந்து

கருக்கொண்ட மேகம் போல் பாய்விரித்து

பால்வெளி மண்டலம் தாண்டி பயணிக்கிறது

நீ ஒழித்து வைத்த புன்னகை காண...!


##############################################


36) என் வாழ்வின் பாதை!

=====================

என் எண்ணங்கள் இடறும்போதெல்லாம் 

எனக்குள் ஒரு வெற்றிடமாய் 

வந்து விழுகிறது ஒரு கவிதை! 


இலக்கற்ற இலக்கை 

இரு கை பிடித்து 

இழுத்து வந்து விடுகிறது 

நோன்பு மனம்! 


கருணையின் கொடி 

எப்போதெல்லாம் அவிழ்ந்து கொள்கிறதோ 

அப்போதெல்லாம் அடை மழையாய் 

நனைத்திடும் அன்பைத் தேடியே 

அரூவமற்ற கண்ணீர் 

என்னுள் அரும்பி நிற்கிறது!


பேசாத கதைகளோடு 

பேச்சற்ற உறவுகளோடு 

பேசிக்கொள்ளத் துடிக்கும் 

இதயத்தை எடுத்துக்கொண்டு 

பெரும் கூட்டத்தில் பேசுவதற்கு சென்ற வேகத்தில் 

பொறுமையற்று புறந்தள்ள பட்டதால்

இப்போதெல்லாம் இடம் நகர்ந்து கொள்கிறேன் 

உறவுகளோடு இருப்பவர் பேசட்டுமென...!


என் இறுதி உரையாவது

இலக்கைத் தொடுமா எனத் தெரியாமலே 

எப்போதும் போல் 

பயணித்துக் கொள்கிறேன் 

வழமை போல் பாதை தெரியாமலே..!


படிக்காத கவிதைக்குள் 

நிரம்பிய படிமமாய் நிற்கிறது 

என் வாழ்வின் பாதை!



######################


37) மெளனமே அழகு!

==================

எல்லாம் எளிதாக 

எல்லோருக்கும் அமைந்துவிட்டால்

எவ்வளவு நல்லது?

ஆனால் 

அப்படியொரு அதிசயம்

அமைவதுதோ 

அமைந்திட இயலாதோ

எல்லாம் யார் கையிலுமில்லை!


வெகு நாளாய் 

வெகு தொலைவில் 

தனித்து விடப்பட்ட

இருண்ட வீட்டின்

இரவுகள் எப்படி இருக்கும்?


அதுபோல்

வாழ்வின் சலனம் குறித்து

தெரிந்தவர் செல்வதும்

தெரியாதவர் விலகுவதும் எனச்

சடங்குபோல் நடக்கையில் 

எதுவும் இங்கே

இயல்பில்லை தானே?


புனைய மறந்த கதைகளாய் 

புதுமை சுமந்த நினைவுகளாய் 

இருந்திடவே 

இருக்கும் வாழ்வின் இலக்கணம் சொல்கிறது!


இருந்தும் ஏனோ

விலகாத துயராய் விருப்பங்கள் நிற்கையில்

இங்கு எதுவும் எளிதாய் நடப்பதில்லை தானே?


அவரவர் மெளனம்

அவரவர்க்கு அழகு!


தனிமையின் நிழல்

ஊதிப்பெருகி வளர்வதும்

பின் வாடி வதங்கிச் சுருங்குவதும்

வழக்கம் மறந்த வழக்காறு!


இடையில் 

அவுல்பொரியோடு கலந்த 

கடலையாய் இருந்திடவே 

அனைவரும் துடிக்கையில் 

இடராய் நுழைகிறது 

விதி என்னும் விடம்!


அதனால் 

மெளனம் தான் அழகென

மனமே நம்பு!



##########$$$$$##########


38) மனமென்னும்சோலை!

======================

எல்லாம் கடந்தபிறகும்

ஏனோ மனம்

இறுக்கத்தை இழுத்துப் பிடித்து

நிறுத்தி வைக்கிறது!


தானென்ற கர்வம்

உடையும் காலங்களில்

வீணேன்ற மாயை விலகிப் போகிறது!


துளியாய் விழுந்து 

நிரம்பும் குளத்தில் 

எது முதல் துளி என்பது

நீருக்குள் தெரியாது!


விழி முனையோ 

விலகும் மாயைகளை 

விடைபெறும் உறவாய் எண்ணி

வாழ்த்தி வழியனுப்பி வந்தனம் சொல்கிறது!


பொழியும் நிலவு!

படரும் பனி!

நகரும் நதி!

நடக்கும் தென்றல்!

பேசும் மூங்கில்!

கமழும் மலர்!

என காத்திருந்த காலத்தில்

கனியாய் நீ!

காதலாய் நான்!

அதனால் தானே 

நம்மிடம் கால் முளைத்தது காதல்!


இருந்தும் 

தடையாய் விழுந்த உனது தடுமாற்றத்தால்

தடமிழந்து கிடக்கிறது 

என் மனமென்னும்சோலை!


அதனால் 

எல்லாம் கடந்தபிறகும்

ஏனோ மனம் 

இறுக்கத்தை இழுத்துப் பிடித்து 

நிறுத்தி வைக்கிறது

உன் நினைவால்...!



########################


39) மார்கழித் திங்கள்!

===================

1)

தெருவெங்கும் கோயில் மணியை உலுப்பியதுபோல்

கலகலவென்ற சிரிப்புச் சத்தம்கேட்கும்

அந்த மார்கழி மாதம் முழுவதும்

உன் பெயர் சொல்லித்தான் 

இதயத்தின் கதவுகளை தாழிட்டுக் கொள்கிறேன்!


2)

எனக்கான கண்ணன்

எப்போது வருவான் எனத்தெரியாமலே

வாசல் முழுவதும் வளமான 

கண்ணன் கால்தடம் வரைவதோடு

எப்போதும்போல் கழிகிறது

அந்த மார்கழித் திங்கள்!


3)

இருக்கட்டுமென ஏற்றிவைத்த விளக்கு

விடியும்வரை அணையவில்லை

அவன் வரவிற்காக...!


4)

நீளும் இரவுகளால் 

உள்ளத்தில் நெருப்பு எரிவதால்

நீரோடையில் மிதக்கிறது என் இதயம்!


5)

வாசல் தெளித்து 

வண்ணமாய் கோலமிட்டு

அதில் வகையாய் பூசணிப்பூ வைத்ததும்

உள்ளம் ததும்பிக்கொள்கிறது

வாராத கண்ணணை எண்ணி!


இன்னும்... இன்னும்... 

எத்தனை நாட்களுக்கு

இறுக்கி முடிந்த இதயத்தை

பாகாய் இளக்காமல் 

பார்வையில் பூ வளர்க்காமல்

கொல்லையில் குழுங்கி அழுதே நீள்கிறது 

சந்திக்கு வராத ராதையின் வழக்குகள்!


வாராத கண்ணனால் 

வழங்காத நீதியால் 

பெண்ணெனும் கங்கை பிரவாகமெடுத்து

புதிய பாதை தேடி பயணம் நடக்கிறது!


இனி கண்ணன்கள் காத்திருக்கட்டும்

ராதைகளின் வரவிற்காக...!!


அதோ புதிய பெண்ணியத்தின்

பூபாளம் ஒலிக்கிறது 

மார்கழி மறந்த மகிழ்ச்சியில்...!!


#####################################


40) செந்தூரப் பூவே!

==================

என் வாழ்க்கை 

புதிதாக அச்சிடப்பட்ட புத்தகம்போல்

யாரும் வந்து பிரிக்காமல்

அப்படியே தான்

வெகு நாட்களாக அங்கேயே இருந்தது!


மடிப்பு கலையாத

பொன்னிறச்சேலைகட்டி 

மான்போல் துள்ளி நடந்து

மருதாணி பூசிய பூங்கரம்தனை வீசியபடி 

எட்டிப்பறந்த வண்ணத்துப்பூச்சியை தொட்டுக்கொள்ள

நீ துடியாய் எழுந்து

துறத்திப் பிடிக்க முயன்று 

தோற்றுப்போய் துவண்டு சிரித்த 

உன் வேடிக்கை பார்த்த நாள் முதலாய்

என் வாழ்வென்னும் புரட்டாத பக்கங்கள் முழுவதும் 

உன் பெயரே ததும்பி வழிகிறது!


நமக்கென யாருமற்ற பொழுதுகளோடு 

உழலும் வாழ்வு தன்னை தள்ளி நகர்த்தும்

மாய விளையாட்டு இப்படித்தான்

அறிதாய் நடக்குமென 

அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை!


எனக்கான விடியல்

எனக்கான நிலவு

எனக்கான காதல்

எனக்கான வாழ்வென

எல்லாம் எனக்கானதாகவே

இப்பூமியில் பிறந்தது என்ற நம்பிக்கையோடு

நான் பறந்து திரிகையில்

நாள்காட்டியில் நாட்கள் தேயும் 

மாயம் நடந்தது!


பறக்கப் தெறியாத வானில்

பிடிக்கத் துடித்த கிளியோடு

என் காதல் அன்று

மிக உயரத்தில் பறந்தது!


என்ன கிழமையென்று தெரியாத நாட்களில் 

புரியாத வேண்டுதல்களை

அறியாமல் அசடு வழிந்துகொண்டே

அரங்கேற்றம் செய்து

உன்னிடம் சரியாய் அகப்பட்ட சங்கடத்தின்போதுதான்

நான் புதிதாய் பிறந்தேன் என

உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன் என் இளமயிலே?


சில விருப்பங்கள் அப்படித்தான் 

வினா அறியாத நுட்பத்திலும்

விடை தெரியாத குழப்பத்திலும் நடந்து விடுகிறது!


என் வாழ்வென்னும் பாலை செழிக்க

சிருங்காரத்தேனை விழி வழி கடத்திய 

என் செந்தூரப் பூவே!


அறிதாய் மலரும் குறிஞ்சிப்பூ போலில்லாமல்

என்னுள் எளிதாய் நுழைந்த ஏகாந்தம் நீ!


என் வாழ்வென்னும் பேழையில்

புதிதாய் நுழைந்த பேரானந்தம் நீ!


அதனால்

எனது புரட்டாத வாழ்வின் பக்கங்களில்

புன்னாகவராளி பண் இப்போது புதிதாய் ஒலிக்கிறது!


இனி யாரிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?

என் வாழ்வு.... புரட்டாத புத்தகமென...???


##################################


41) மைனா!

==============

தவறவிட்ட நிதானங்களோடு 

வெகு தூரம் கடந்து நிற்கிறேன்.!


பழகிய நிலத்தில் 

பாதுகாப்பற்ற உறவு 

பயனற்று போனபின்

நடுக்கத்தோடு வந்து அருகில் அமரும் 

மைனாவின் கண்களில் வழிகிறது கருணை!


அதிரும் வெடி சத்தத்தில் 

விருட்டெனப் பறந்த மைனா

என் தனிமையின் நிழலுக்கு 

இறகைத் துணையாய் விட்டுப் போனது!


என் தனிமை என்பது 

மைனாக்கள் மட்டுமே அறிந்த 

மௌன மொழி! 


###################################|####


42) என்னை அறிந்தால்..!

======================

என்னைப்பற்றி உன்னிடம் 

எப்படிச் சொல்வது?


நாள்தோறும் 

நீ வரும் வழியில் 

பொறுமையோடு காத்துக்கிடக்கும்

வெயில் என்பதா...??


நாளெல்லாம் சலிக்காமல்

சலசலத்துப் புரண்டு ஓடி

சரிகமபத நீயென

சரணாகதி மந்திரத்தை

சமர்ப்பணம் செய்யும் நதியென்பதா...?


குளுகுளுவென நகர்ந்து 

உன் கூந்தல் இழை கோதி

பகலெல்லாம் போதாகி

மாலையில் மலரும்

மனோரஞ்சிதம் என்பதா...??


எது நீ

எது நானென்ற இடைவெளி எரித்து

உன் இதழிவழி பிறக்கும் 

முதல்மொழிக்காகவே

என்னிதயம் துடிப்பதை

எப்படி உரைப்பேன் என் அன்பே?


சில மெளனம் கலையாமலும்

சில மெளனம் உடையாமலும் இருப்பதே

சகலர்க்கும் சரியாய் இருக்கையில் 

எந்தன் சமாதானக் கொடிகள் 

உயரப் பறப்பதில் வியப்பென்ன உனக்கு?



#############$##########


43) வசியக்காரி!

===============

இருளுக்கும் விடியலுக்கும் இடையிலான 

கருக்கல் பொழுதில் 

நீயும் நானும் 

ஊரிலிருந்து விடைபெற்றோம்!


யாரும் அணுகாத 

தொலைவின் தொலைவில் 

தொடு வானத்துக்கு அருகில் துளிர்த்த

தும்பைப் பூ நம் வாழ்வு!


வலுத்த உறவுகளுக்கு இடையே 

வதைபட்டும் உதைப்பட்டும் 

வளர்ந்தது நம் கனவு!


சுருக்கிட்ட கயிறாய்

வறுமையின் கரம் 

நம் வாயிற்றுப்பசியை இறுக்கியது!


இரக்கமற்ற காலம் 

இடி விழுந்த நிலம் போல்

உன்னைக் கொன்று என்னை வாழ விட்டது!


தூறல்களுக்கு பின்னே 

தோன்றும் வானவில்லாய் 

நீ இருந்தாய்!


நிலவற்ற நாட்களில் 

உன் கைத்தடம் பற்றிக் கொண்டு 

வானேகிப் பார்க்கிறேன் 

உன் வணங்காமுடிச்சுருளைப் பற்றி இழுக்க..!


நீ உதிர்த்த சொற்களை மாலையாக்கி 

மந்திரம் போல் ஜெபித்து 

என் காய்ந்த மனதிற்குள்ளே

ஒரு கவிதை வடிக்கிறேன்..!


நிலையற்ற பொழுதொன்றில் 

நீர் சுமந்த வானம் 

யாவருக்கும் பொதுவாய் 

மழையாய் இறங்கி 

என்னை முத்தமிட்டது 

நீயென்று அறிவேன்!


துக்கத்தின் சுமையோடு

தொலைதூரம் கடந்தபின்னும்

தொலைய மறுக்கிறது 

என் பயணம்! 


சமூகத்தின் பாடுகள் 

வசியக்காரியென

என் மீது சாட்டையாய்ச் சொடுக்கும்போது

இரு புருவங்களுக்கு மத்தியில் 

நீ தீட்டிய திலகம் 

நீ இல்லாத போதும் 

கர்ணன் தந்த கவசமாய்

என்னைக் காக்கிறதென 

உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?


############$$$#########


44) பரிசுத்த பரிசு!

===============

இந்த உலகில் 

எதுவும் எளிதாய்

எல்லோருக்கும் அமைந்து விடுவதில்லை!


சிலநேரம்

தன் விருப்பங்களை கொன்று

பிள்ளைகளைப் பேணும் தாயாய்மாறும்

தருணம் நடக்கும் என்பதை

எப்போதும் மறவேன்..!


தெருமுனை ஓரத்தில் 

பூக்கடை வைத்துள்ள செல்லாயியம்மாள் பாட்டியிடம்

ஒருநாளும் பூ வாங்காமலே 

நான் தினமும் மாலையில் கடக்கும்போது

மறவாமல் என்னை நோக்கி 

புன்னகை அனுப்புவதை 

அவள் மறந்ததேயில்லை!


மாதக் கடைசியில் 

தேதி கடந்தபின்பும்

எதுவும் கேளாமல் எப்போதும் போல்

பாலூற்றும் மாரியப்பன் அண்ணனுக்கு

மருந்தாய்க்கூட அவரிடம் 

மன்னிப்பு கேளாத 

என் மனநிலை குறித்தும்

நான் மறுங்கியதும் இல்லை!


மாதத்தின் முதல் தேதியில்

மறக்காமல் வீட்டு வாடகை தந்தும்

மனிதனாய் கூட

மதிக்காத இடத்தில் 

கடந்த ஏழு வருடமாக

வசிக்கும் நிலையில் தான்

என் ஜீவனம் இருக்கிறது!


யாரும் கடக்கமுடியாத 

பாதையில் பயணித்து

இரவோ இருளோ

எதுவும் புரியாமல்

எதிர் நீச்சல் அடித்து

இன்னுயிர் வளர்க்கும்

ஒப்பற்ற வாழ்வின் உன்னதப் போராட்டம் 

ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் 

ஒரே மாதிரி நடப்பதில்லை!


வேண்டும் விடுதலை 

வேண்டும் நேரத்தில் 

அனைவருக்கும் சமமாய்

அமைந்து விட்டால்

வாழ்வின் பொருள்

அனைவருக்கும் வசப்பட்டு விட்டால்

ஆண்டவன் தேவை எதுவும் 

இவ் அவணியில் அவசியமில்லை!


அதனால்தானோ

அப்படியொரு அதிசயம் 

இங்கு அரும்பியதே இல்லை!


நாளெல்லாம் வதைபட்ட எனக்கு

அதிகாலை அமைதியில்

பால்கனியில் அமர்ந்து 

விடிகாலைச் சூரியனை வட்டமிடும் வண்டாகமாறியே

சூடாக பருகிடும் 

ஒரு குவளைத் தேனீர் சுகமே

என் அன்றையத் தேடலுக்கான

விட்டமின் மாத்திரை!


சற்று நேரம் மட்டுமே அமையும்

இந்த விடிகாலையில் 

எனக்கான பொழுதென்பது

பால் வடியும் குழந்தை 

பரிசாய்த் தந்தனுப்பும்

பச்சை முத்தத்தின் வாசனைக்கு ஒப்பா

னது!


பால் வடியும் குழந்தையின்

பரிசுத்த முத்தங்களே 

பாவங்களைத் தீர்க்கும்...!


அந்த குழந்தை மனம் வேண்டியே

தினமும் கும்பிடுகிறேன்

என்குலசாமி வழிவிட்ட அய்யனார் சாமியை..!


########################

45) முழுமதி!

===========

கணம் நேரம் தான் 

நிகழ்ந்த சந்திப்பு 

என் காதோரம் கேட்கிறது! 


இருவருக்கும் இடையில் 

இடைப்பட்ட தூரத்தை 

உன் துப்பட்டாவின் நிழல் தொட்டு 

இணைத்து விட்டது!


அதுவரை அநாதையாய்

ஆருவமற்றுக் கிடந்த

ஆழிச் சங்கின் மனநிலை துவைத்துத்தள்ளி

என்னை மலர்த்திய முழுமதி நீ!


அதனால் 

நம் இருவருக்கும் இடையில் 

குறுமுகில் துளிர்த்த

நிம்மதி!


இருந்தும்

ஊரார் ஏற்றிய உலைத் தீயில் 

சருகுகளாய் தள்ளியதும்

சட்டென எரிந்து சாம்பலானது 

நம் காதல்!


கணநேரம் துளிர்த்து 

காலாவதியான புயல் மழையோ...?

முதல் மொழி எது எனத் தெரியாமலே 

மூச்சடங்கிய புல்லாங்குழலோ..?


இல்லை இல்லை...


எது வழி?

எது மொழியென

இமை வழி கடப்பதற்குள் 

இருள்வழி சேர்ந்த 

இலக்கண பிழை இது!


அதனால் தானோ 

பேச்சற்ற மௌனத்தை கடத்திப்

பேசுகிறாளோ முழுமதி!


Saturday, 14 November 2026

வசியக்காரி - யாழிசை செல்வா

 01) அன்பென்பது அழகிய முத்தம்!

================================

தீராத விடயத்தை

இறுகப் பிடித்து 

கண்ணாடிக் குடுவைக்குள்

பதுங்க வைத்துப் பாதுகாப்பது 

அவளுக்கு பழகிய ஒன்று!


இருக்கும் நிமிடங்களில்

வரைந்து அனுப்பும்

வரைவோலை மொத்தமும்

வாராக் கடனில் வரவாய்ச்சேர்ந்தபின்

புதிய கனவு இலகுவாய் நுழையும் சாத்தியம் அவளுக்கு எப்படித் தோன்றும்?


மழை நின்ற பின் 

குடை தேடும் பாக்கியம் 

அனைவருக்கும் இங்கே

அடிக்கடி நடப்பதில்லை!


விழுங்கிய விடம்

நிதமாக இறங்கி

ஆழ்நிலை கடந்தபின்

மருந்தாய்ப் பூசும்

அக்கறை வார்த்தைகளால்

ஆவதென்ன?


கொடும் கோடைகாலத்திற்கும் 

நெடும் மழைக்காலத்திற்கும் 

இடையில் இருக்கும் காலமென்பது

சில கருப்பு வெள்ளைக் காதிகங்களால்

எழுதி முடித்த வரைவுக் குறிப்புகள் அவை!


அவைதரும் முடிவுகளால்

சில ஆசிர்வாதங்களும்

சில அவமரியாதைகளும்

எளிதாய் வந்து எழுந்தருள்வதால்

பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும்

அவளது வாழ்வில் அரங்கேறுவதில்லை!


நாளெல்லாம் வதைபட்டு வதைபட்டு

மறதியாய் பகலில் உலவிடும் 

வெளவால் மனநிலையில்

திடிரென கிடைக்கும் 

ஒரு பட்டுக்கம்பள விரிப்பென்பது

இறுதி யாத்திரையின் 

அறிகுறிகள் நிரம்பிய அவதானிப்பு!


சற்றுநேரம் மட்டுமே

தோன்றி மறையும் வானவில்

பழகிய குழந்தை அனுப்பும்

அழகிய முத்தம்!


அதுபோல் அன்பும்

பிறர்க்குத் தருவதும் பெறுவதும் கூட

அழகிய முத்தத்தில் சேர்த்தி..!



########################


02) மன்னிப்பாயா...??

===================

எப்போதாவது நிகழுமே என்ற 

என் எதிர்பார்ப்பை எல்லாம் தின்ற

உன் மௌனத்தின் கொடும்பசி

என்னை விட்டு வெகுதூரம் கடந்து விட்டது!


நீ சொல்லாத வார்த்தையின் 

சுழல் மட்டும் 

ஒரு கணநேரம் நின்று

சுடராய் ஒளி முகம் காட்டி 

என் வாதையின் ரணத்திற்கு

மருந்திட்ட மாயம்போல்

எப்போதும் இருக்கிறது!


வெகுவாய் பழகாத 

இருளின் கொடி மட்டும் 

அலையில் ஆடும் படகாய் 

அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து 

தன் கொடுங்கை காட்டிச் சிரிக்கிறது! 


பழகிய வாசம் போல் 

பரிதவிப்போடு நீ கடந்த பாதையில் 

காத்து கிடக்கிறது

நீ புறக்கணித்த மனம்!


இமையற்ற மீன் போல்

இதயமற்ற நீ

என் இதயம் தின்றது ஏனோ...??


வலிகள் போதுமென

அலையலையாய் வந்து தீண்டும் 

உன் நினைவின் சுடருக்கு 

ஆகுதியாய் என்னைத் தந்துவிட்டேன்

மன்னிப்பாயா...???


###########!!!!!!!!#########


03) தூதுபோ செல்லக்கிளியே..!

==========================

வீட்டுக் கொல்லையில் கிணறு இருந்தும் 

தெருமுனையில் இருக்கும் 

அடிபம்பு அடித்து

தண்ணீர் பானை சுமந்த 

என் தவத்தின் பயன் என்ன? 


வனம் விட்டு இறங்கிய 

வான் மழை போல்

குதித்துக் குதூகலம் கொப்பளித்துச் சிரிக்கும் 

குழந்தைகள் பல உடனிருந்தும் 

நான் தெருமுனை பார்க்கும் 

தேவை என்ன? 


கருப்பட்டிப் பணியாரம் இனிதா?

கனிந்து வழியும் 

கன்னக்கதுப்பு இனிதா என

நீ கன்னம் கிள்ளியது கனவில்லையா?


வடம் வடமாய் நீளும்

குழந்தைகள் நடத்தும் 

தொடர்வண்டி பயணத்தில் 

நீயும் நானும் 

தொற்றிக் கொண்டது பொய்யா...?


விடை காணா 

என் கனவின் மீது 

நீ விருப்ப வில் எறிந்ததும்

அய்யனார் கோயிலின்

ஆலமர விழுது தொற்றி 

ஆளும் பேருமாய்

ஆடியது கனவா...?


நீ என்னுள் அரங்கேற்றிடும் 

ஆலாபனை மட்டும் போதுமெனத் தீண்டும்

அந்தக் காற்றுக்கு என்ன பதில்? 


எல்லாம் கனவெனவே

என்னை மாற்றிட

அதனால் அவனிடம்

தூதுபோ செல்லக்கிளியே..!



############$###############


04) கோதையின் குரல்! 

===================

இருக்கட்டும் என 

அனுப்பி வைக்கிறேன் 

ஒரு புன்னகையை 

யாரும் வந்து சேரும் வருகை தெரியாமலே..!   


பழக்கத்தில் இருப்பதெல்லாம் 

பாதங்கள் நோகாமல் 

பணிவுடன் நடந்து

கிழமைகள் கடத்தும் 

விரதங்களைச் சுமப்பது மட்டுமே 

எனக்கென விதிக்கப்பட்டது!


துளி புன்னகையோ அல்லது 

அது சுமந்து வரும் மெல்லிசையோ 

துலக்கமாய்க்கூட

என் தூங்காவனத்தில்

தன் துகில் உரித்ததில்லை!


விருப்பங்களை எரிக்கும் 

விதியின் கரங்கள் 

நான் விரும்பாமலே 

என்னைச் சூடிக்கொண்டு 

தன் சுடர் முகம் காட்டியதில் 

வாழ்வின் திருப்பங்கள் அனைத்தும் 

தேர்தல் வாக்குறுதியாய்

என் பிணையின்றி என்னை விட்டு 

எப்போதோ கடந்து விட்டது! 


கொடும் கூற்றின் 

சன்னதச் சக்கரங்கள் நீண்டு கிடப்பதால்

என் விருப்பம் திண்ணும் கொடும்பாவி எரிவது மட்டும் 

யார் அறிவார்...?


தன்னை அறியாமலே தொடரும் நிழலாய் 

என் நித்திரை மறந்த 

கனவுகளின்கொடி இப்போது 

அரளி மலர் சுற்றிச் சிரிக்கையில் 

கோதையின் குரல் மட்டும் 

எப்படி ஒலிக்கும்?


சடங்குகளை சலங்கைகளாய் 

சுமந்து ஒலிக்கும்

சட்டாம்பிள்ளை மனிதர்கள் மத்தியில் 

விளக்குகளில் எரிவது

பெண்ணென்னும் விட்டில் பூச்சி தானே?


நடப்பதும் கடப்பதும் 

நாளும் கிழமையும் தான் 

துடிப்பதும் மறைவதும் 

பெண்ணின் இயலாமை தான் 

என்ற பேச்சுகளின் மொழியில் 

மது உண்ட மங்கையராய் இருப்பதாலே 

இன்று புரட்சியின் கொடியில்

கோதையின் குரல் 

நெருப்பாய் தெரிவது 

ஆதி முதல் சுமந்த எரிமலையின் தணல் அதென

எரித்தே சொல்கிறது!


சில தணல்

எரிவதும் சிரிப்பதும் 

அவரவர் விருப்பத்தின் மொழியில் 

அவரவர் விழியின் வழியில் என 

தீம் தரிகிட தீம் தரிகிட ஒலிக்கையில் 

கோதையின் குரல் மட்டும் 

தன் விருப்பங்கள் சுமந்த

கோபுரமாய் நிற்கிறது!


######################


05) உதிரும் கனவுகள்!

====================

மௌனத்தின் பூச்சுகளோடு

மெல்ல விடிகிறது 

ஓர் புலர் காலை!


அடர்த்தியாய் நீண்டு 

கொடி பிடித்துக் கிடக்கும் 

கோபுரங்களின் வரிசையில் 

நீண்டு இடம்பிடிக்கும் 

எத்தனிப்போடு எழுந்திடும் 

ஓர் வலசை பறவையாய்

நானும் பறக்கத்தான் நெடுநாள் ஆசை!


முற்றத்தில் முகிழ்ந்து

சிதறிச் சிரிக்கும் 

பன்னீர் புஷ்பங்களின்

நறுமணக்கூட்டில் இடம் தேட நகரும்

எத்தனிப்போடு எழுகிறது 

வாழ்வென்னும் பாலை நிலம் கடந்திட முடியாத

இந்த ஏழை மனம்! 


துளிக்காற்றில் கூட

தும்பியாய்ப் பறக்கும் இறகுகளின் லாவகத்தை

கடன் கேட்டு காத்திருக்கிறது 

கைப் பொருள் கண்டிடாத என் கனவு!


சிதில் சிதிலாய் சிதறி சிரிக்கும் 

வானத்தின் மேகத்தூரிகையில் 

எப்போது சேர்ந்திடும் 

எந்தன் வண்ணம்?


சிரிப்பதும் 

சில்லென பூத்திருப்பதை ரசிப்பதுமான

இந்த வானவில் மனநிலை 

யாருக்கும் வழமையாய் வந்ததில்லை என்னும் போது 

தீராத வட்டிக் கடனாய் 

வறுமையின் சுமை வரவில் இருக்கையில் 

எனக்குள் கனவு மட்டும் 

எப்படி பிறக்கும்?


தொடரும் புயல் காற்றில் 

இறகுகள் எழுப்பும் இசைப் பாட்டு

எங்கிருந்து கேட்கும்?


ஒரு கண்ணை மூடி 

மறுகண்ணைத் திறந்து 

எதிர்காற்றில் நீந்தி 

உன்னோடு நானும் 

உறவாடிக் கடக்கிறேன்!


மீண்டும் பிறக்கும் 

விடியலின் முதல் தீண்டலில் 

என்னைக் கொன்று

எப்போதும் போல் நடக்கிறேன்!


உதிரும் கனவுகளோடு

உறக்கம் கலைகிறது!

==============================

06) கடவுள் தந்த பரிசு!

==================

யாருமற்ற பொழுதுகளோடு 

இருப்பது எத்தனை சுகம்?


ஒரு நல்ல மூகூர்த்தநாளில்

அடித்துப் பிடித்து ஓடியாடி

கிடைத்த உடைகளில்

பிடித்தவை எத்தனை இருந்தும் 

பிறர் கவனிக்க வேண்டுமென்பதற்காக

வெகுநேரம் 

வெகு பொருள் செலவிட்டு

பிடிக்காத கலரில் அமைந்த உடைகளில்

விலையுயர்ந்ததை மட்டுமே வாங்கி

வீம்புக்கு அணிந்து

பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் பகட்டாய் காட்டிட

பம்மாத்து செய்ததில்

மூக்குடைந்து

பேச்சிழந்து 

மொய் விருந்தில் ஒருவாய் உண்ணாமல்

வெறுப்பைச் சுமந்து

களைத்துப்போய் காணமல் போதலென

எவ்வித நெருக்கடியுமின்றி 

தொலைவின் தொலைவில்

நாமாய்த் தொலையும் அதிர்ஷ்டம் எல்லாம்

யாருக்கு வாய்க்கும்?


யாருமற்ற பொழுதுகள் என்பது

கடவுளின் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே

கடவுள் தந்த பரிசு!

###$$$$$$$###########


07) அனிச்சம் பூ!

===============

தூர கிழக்கில் தெரிகிறது

ஒரு தொடு புள்ளி!


கணக்கற்ற கதைகளோடு 

நாள்தோறும் நடைபயின்று

அவை அனுப்பி வைக்கும் சேதிகளில்தான் 

எத்தனை ஆலாபனை?


வெகுநாள் கழித்து 

என் விருப்பத்தின் வழியில்

மலர்ந்து நிற்கிறது 

அனிச்சம் பூ ஒன்று!


புறப்பட்ட வேகத்தில் 

மேடு பள்ளம் அறியாமல்

காற்றின் சிக்கில்

முட்டி மோதி எழுந்து பறக்கிறது 

என் மனமென்னும் காற்றாடி!


ஒருநாள் ஒரு கனவில்

வழிந்தோடும் நதி நீரில் மிதந்து வருகிறது 

நான் பார்க்க மறந்த 

உன் புன்னகை!


இதுவரை எழுதிப் பார்க்காத 

உன் பெயரை

அந்தியின் வண்ணத்தில் குழைத்து

தீட்டிப் பார்க்கிறேன்!


என்னிலிருந்து விடுபடும்

ஒவ்வொரு மூச்சுக் காற்றும்

உன் கொடுபடா முத்தத்தில் சேர்த்தி!


தொலை துரம் நீண்டு கிடக்கிறது

நீயும் நானும் மட்டும் 

கடக்க நினைத்த காலடித் தடம்!


அதோ அந்த 

தூர கிழக்கில் தெரியும்

தொடுபுள்ளி மட்டுமே அறியும்

என் விடை காணாக் கனவின் விருப்பங்கள்!

###############################################


08) அழகிய பொய்..!

=================

மழைக்கு பிந்திய இரவானது 

அவ்வளவு மகோன்னதமானது!


முழுமூச்சாய் பெய்த மழையில் 

ஒரு குழந்தையைப் போல

குதூகலத்துடன் நனைந்து கிடந்து

ஊறிய பாதங்களை 

அப்படியே உலர்த்தாமல் 

செல்லமாய் தலை சிலுப்பியதும்

தெறித்துப் பரவும்

மழைத்துளியின் ஈரம் ஏந்தும்

சுவற்றின் வாசம் சுவைத்து

கனமாய் ஊடுறுவும்

குளிரின் கதகதைப்பைக் கவ்விக்கொண்டு

நட்டுவாங்கம் சொல்லாத ஜதியில் 

உன் கால்கள் நடனமிடும்

அந்த கொள்ளை இரவு

எப்போது வருமென்ற ஏக்கத்தை

இன்றும் என்னுள் கடத்துவதை 

நீ அறிவாயா ஆனந்தமே...?


மகோன்னத இரவின் மகிமை

மகோன்னதமான மனிதர்மட்டுமே அறிவர்!

நான் உன்னால் மகிமை பெற்ற

மாமனிதன்!

பிறகு எனக்கேன் இல்லை 

அந்த மகோன்னதம்?


சில பொய்கள் சுடும்

சில பொய்கள் சுட்ட பின் கெடும்!


நான் உன்னால் கெட்ட

உருப்படாதவன் என்பதை

உன்னிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?


இந்தப் பொய்யும் அழகானது 

உயிரே உன்னால்தானே...!!

########################


09) எழுதப்படாத காகிதம் என்ன செய்யும்?

==================================

எழுதப்படாத காகிதம் 

இங்கே இன்னும் இருக்கிறது!


வெறும்தாள் என்பது

விலகிய மனதின் குரல்

அது குறைந்த அலைநீளமுள்ள

நீல நிறத்தை காற்று வானில் சிதறடித்து 

நம்மை சிறைபிடிப்பதற்கு ஒப்பானது!


விடைபெறும் உறவுகளும்

விலகும் தருணங்களும்

தாமாகவே வெள்ளை வண்ணத்தைச் சூடி

சமாதானச்சங்கை சகலர்க்கும் ஒலித்திட

சரித்திரம் தேர்வுசெய்த சமிக்ஞை அது!


சில காகிதங்களில்

விருப்பங்களோடு எழுதப்படுகிறது

சில விதிகள்!

சில காகிதங்களில் 

மறைவான உண்மை அத்தனையும்

இங்கு தெரிந்தே புதைக்கப் படுகின்றன!


தேவைகளின் தேதியில் 

இங்கு தெரிந்தவர்க்கு மட்டுமே 

சமமாக பகிரும்

சடங்கு நடக்கிறது!


விரும்பாத கனவாய்

வேடிக்கை உறவாய் இருப்பவர் அனைவரையும்

புதைகுழிக்கு அனுப்பிடும் 

புண்ணியம் அத்தனையும் 

இங்கு தெரிந்தவர்வழியே

தேதி குறிப்பிடாமல்

கணக்குத் தீர்க்கும் காரியம்

இந்தக் காகித்ததின் வழியேதான் கடத்தப்படுகிறது!


குறைந்த அலைநீளமாய் இருந்தும்

அனைத்தையும் சிறைபிடிக்கும்

நொண்டி மனம் கொண்ட 

குள்ளநரிகளின் கூட்டத்தில்

வெறும் வெற்றுக் காகிதம் தான்

பாவம் என்ன செய்யும்?

#######################


10) நினைத்தாலே இனிக்கும்!

=========================

உனக்கும் எனக்குமான 

சந்திப்பு நிகழ்ந்து எத்தனை நாட்கள் ஆகிவிட்டன?


முதல்முறை சந்திக்கும்போது

கடற்கரைதனில் கிளிஞ்சல்களை பொறுக்கும்

குழந்தையின் குதூகலம் அதில் ஒட்டியிருந்ததாய்

என் ஞாபகப்பேழை சொல்கிறது!


திடும்மென சந்தித்த 

திருவிழாக்கூட்டத்தின் நடுவேயும்

நீ பால் ஐஸ் சாப்பிட்ட நூதனத்தின் வழியேதான்

என்னுள் நுழைந்தாய்!


தோழியோடு சேர்ந்து

நீ குடை ராட்டினம் சுற்றியவேளையில்

நான் உன்னைச்சுற்றி

நீ யென் உலகம் என்ற நாட்களின் ஞாபகம்

என்னுள் நதியாய்த் தீண்டுகிறது!


உனக்கும் எனக்குமான 

உறவின் சாட்சி என்பது

நீ அடிக்கடி ஆசையோடு

தூரி விளையாடிய 

காளியம்மன் கோவில் ஆலமரம்

போன புயல் காற்றில் சாய்ந்ததுபோலே 

நம் காதலும் யாருக்கும் தெரியாமலே

முடிந்து போனது!


நினைத்ததும் இனிக்கும்

நினைவுகள் எத்தனை இருந்தும்

நம்மைப் பிடித்த நினைவுகள் மட்டும் 

ஏன் நெஞ்சில் பசைபோல் ஒட்டிக்கிடக்கிறது?


உன்னிடம் கேட்க நினைத்த

எத்தனையோ விடயங்களில்

இதுவும் சேர்த்தி..!


அவ்வளவுதான் வாழ்க்கையென

அடுத்த நாள் விடிகிறது!


##################.  


11) தேவதையின் தேவதை!

=======================

வாழ்வின் திருமுகம்

எதுவெனத் தேடுவது

அனைவரின் இயல்பு!


வாழ்வான வாழ்வில்

ஒரு நாளேனும் 

ஒரு நொடியில் 

ஒரு தரிசனமாவது பெறவே 

திருமுகம் கண்டிட

அயராது தேடித்தேடி

அலைந்து திரிகிறது இங்கு 

அனேக ஏழை மனம்!


மாமழையாய் கொஞ்சிடும் 

மழலை வடிவிலோ

தெருமுனை தாண்டாத 

தேவதைகள் வடிவிலோ என

அவரவர் தேவதை

அவரவர் அருகிலே

அன்பு காட்டிடும் அதிசயமிருந்தும்

எங்கே என் தேவதை 

எனத் தேடுவது எதன் பொருட்டு?


வாழ்வின் வழியில் 

ஒரு கணம் 

ஒரு காட்சி

ஒரு கவிதை 

அதன் ஆயுளின் அடர்த்தி தீருவதற்குள் 

ஆராதனையாய் ஏற்றுக் கொள்வதற்கு 

எப்போது நம் மனம் இறங்குமோ

அப்போதே அருளாய் அணுகிடும் 

நம் தேவதை!


நம் தேவதையின் தேவதை 

நம்மிடம் தேதி குறித்து வருவதில்லை 

தேவையென்று அறியாமலே 

தினமும் திருமுகம் காட்டிடும்

அனைவரும் தேவதை!


#####################


12) இருளின் கதை!

==================

அவள் நீங்கிய இரவுகள் 

இருளுக்குள் வழிந்தோடி 

இணைந்து விட்டது!


எது மாயம்?

எது நியாயம்? 

என்று உணர்வதற்குள் 

எல்லாம் முடிந்த உறவாய் 

காதல் காற்றிடம் 

இறுதி உரை வாசிக்கிறது!


எல்லாப் பயணமும் 

எங்கோர் இடத்தில் முடிந்தே தீரும் 

எல்லா நிகழ்வும்

ஏதோர் உரையில் முடிந்தே தீரும் 

வாழ்வின் பயணமும் அதுபோலவே

இருளில் பிறந்து 

இருளுக்குள் கலந்தே இனிதாய் முடிகிறது!


###########!!!!!!!#######


13) எது மெய்?

=============

நான் என்னும் மெய் மறந்து

காற்றில் அலைந்திடும்

ஓர் எளிய துண்டு போல் 

இருந்திடத்தான் என்னாலும் ஆசை!


ஆனால் களித்திடவும் 

கனமாய் அணைத்திடவும் 

காத்துக் கிடக்கிறது 

சிற்சில காதல் பொழுதுகள்! 


வரமாய் நுழைந்த 

வழக்காறுகளின் நூதனம் மட்டும் 

கொடி தாங்கி நடக்கையில் 

கோபுர நிழலில் 

சுருண்டு கிடக்கிறது 

நான் போகும் பாதை! 

 

புனைந்து முடியாத காவியமொன்றின்

புதிய தரிசனம்போல் கரைகிறது

என்னுள் நான் என்னும் மெய்!


இருந்தும் 

நாள்தோறும் நான் விழித்ததும் தொட்டிடும்

வாழ்வின் முதல் ஒளியை

என்ன செய்ய?


ஒளியற்ற ஒளிதானே மெய்!


######################

14) என் பழைய கனவு!

===================

எது வாழ்வு என்று 

தீர்மானிக்கும் முன்பாகவே 

தீர்ந்து போன வாழ்விது!


களத்தில் புதிதாய்

கவிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் 

காத்திருப்புகளுக்கு நடுவில் 

காலாற இடம் தேடுகிறது 

என் பழைய கனவு! 


எது வழி சென்றால் 

நுழைந்திடுவோம் என்ற அறியாமையின் 

ஆவல் கடக்கும் முன்பே

சருகின் வாசனை பெருகி 

என் தொண்டையை நனைக்கிறது! 


கொடும் கூற்றாய் 

எங்கோ ஓர் தொலைவில் தெரியும்

ஓர் சிற்றகல் ஒளியை

சமிக்ஞையாய் எண்ணி

என் இதயம் நகர்கையில்

வாழ்வின் பாதை இடம்வலம் போகிறது!


###########!!!!!####


15) ஆலாபனை!

===============

தொலைவின் தொலைவில் 

தொடர்ந்து கேட்கிறது 

தொலைபேசி அழைப்பாய் எதிரொலிக்கும் 

ஓர் இதயச் சத்தம்!


சரம் சரமாய்

கவிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் 

பனித்துளிகளுக்கு நடுவே

கழற்றி வைக்கிறேன் என் கால் சலங்கையை!


புழக்கத்தில் உள்ள சொற்களை தவிர்த்து 

மலர்வதற்குள் பறித்த 

மல்லிகை மொட்டுகளை தொடுத்து மாலையாக்கி

என் மனச்சாந்திக்கு படைக்கிறேன்!


மாற்றுப் பாதை என்பது

அது மனமறியாத வெகு தூரம்!


மற்றபடி 

தொழுதலும்

உன்னைத் தொடர்வதும்

ஆதியில் கை வரப்பெற்ற

அணுக்கத்தின் உராய்வு!


திருக்காட்சி என்பதோ

ஒரு கதவு மூடி 

மறு கதவு திறக்கும் முன் தோன்றிடும்

காட்சிப் பிழை! 


நீ என்னுள் அரங்கேற்றிடும் 

ஆலாபனை மட்டும் போதுமென நுழைகிறது 

அந்தக் காற்று!


##########!!!!!!######


16) பூங்காற்று திரும்புமா...?

=======================

முந்தாநாள் பெய்த 

மழையின் ஈரத்தை சுவைத்தபடி 

கரிசல் நிலம் கடந்து போகும் 

புழுதிக் காத்துக்கு போர்வையாய்

அப்பாவின் வியர்வை வாசம்!


பூனைக்கு பயந்து 

அடுப்பங்கரைக்குள் அலைந்து திரியும் 

எலியின் முதுகில் அப்பிக்கொண்டது

அம்மா சமைத்த கறிக் குழம்பு வாசம்!


நிரப்பிய பல்லாங்குழிகள் தாண்டி 

இறைந்து கிடக்கும் 

புளிய முத்துக்களில் கவிழ்ந்து கிடக்கிறது 

அக்கா விரல் தீண்டிய மருதாணி வாசம்!


திண்ணைச் சுவர் முழுவதும் 

புள்ளியில்லாக் கோலமாய் 

தொத்திக் கிடக்கிறது

அம்மாச்சி சொல்லாயியம்மாள் 

வெத்தலை எச்சிலோடு 

குதப்பிக் கொடுத்த முத்தத்தின் வாசம்!

 

இப்படித்தான் 

இல்லாத உறவுகளின் நினைவுகளை 

எப்போதாவது இட்டு நிரப்புகிறது 

படிவாசல் தாண்டி நுழையும் பூங்காற்று!


####################


17) விநாயகா வினை தீர்ப்பாயா...?

=================================

யார் இவன் எனத் தெரியாமலே 

எனக்குள் வந்தவன்!


ஊர் பெயர் அறியும் முன்னே 

உறவாய் வந்தவன்!


கடக்கும் நொடிதோறும் 

கணக்கற்ற கனவுகளை 

என்னுள் கட்டிக் கொடுத்தவன்! 


தொலைதூரம் நகர்ந்த பின்னும்

நகராமல் அமர்ந்து 

எப்போதும் விழித்தே பார்ப்பான்! 


வரிசை கட்டி வந்து 

குடம் குடமாய் அவன்மேல் நீரூற்றியும்

வலம் வரும் தேவதைகளை 

வக்கனையோடு பார்த்து ரசிப்பவன்! 


தெத்துப் பல் காட்டி 

நான் சிரிக்கும் அழகை 

அவன் தொந்தி வயிறு குலுங்காமல் 

மௌனமாய் பார்த்துச் சிரிப்பது 

ஏன் என்ற கேள்வி என்னுள் எப்போதும் எழும்!


கும்பிட்ட கரங்களுக்குள் 

குடியேறிக் கொண்டாலும் 

அரச மரத்தடி விட்டு 

அகலாது அசையாது 

அங்கே வீற்றிருக்கும் அவன் அழகே தனி தான்! 


யார் முகம் காண 

இப்படி ஒரு தவமென

என் அறியா வயதில் அரும்பிய கேள்வி இது!


அவன் தாய் முக வடிவத்தில் 

தேவதை வருவாளா என 

தேடுகிறான் என்ற பதில் 

எனக்குத் தாமதமாய் தெரிந்தபின்பும்

அவனைச் சுற்றி என் தேடுதல் தொடர்கிறது! 


கணக்கற்ற கன்னிகள் 

அவனைச் சுற்றி 

காலம் தோறும் வலம் வந்தும் 

ஊரில் முதிர்கண்ணிகள் எண்ணிக்கை மட்டும் 

குறையாமல் இருப்பதும்

அவர்கள் அழுது வடிக்கும் கண்ணீர் 

ஆறாய் ஓடுவதும்

அவன் அறியாமலா இருப்பான்? 


இருந்தும் ஏனோ 

அவனுள் இரக்கம் வரவில்லை!


வினை தீர்க்கும் விநாயகா 

அவர்கள் வினை தீர்த்திட 

இன்றாவது வருவாயா?


###############################################


18) கடலிலே ஒரு தோணி காத்துக் கிடக்கிறது!

=====================================

ஒரு கடலைப் போல் 

விருப்பத்தின் நூல் 

பெருகிக்கொண்டே போகிறது! 


நதி தான் தூரம் என்று 

நம்பும் மனம் 

இன்னும் இங்கே இருக்கிறது!


இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு 

அலையின் சத்தம் அடிக்கடி கேட்பதால் ஆர்ப்பரித்து எழுகிறது 

என் அன்பின் குரல்! 


உள்ளுக்குள் ஏனோ 

வெகுநாள் ஊறிப் கிடந்த

வலி மட்டும் 

அதன் வாசலைத் தேடுகிறது!


ரெட்டைக் கிளி மனதிற்காக 

கடலிலே ஒரு தோணி 

காத்துக் கிடக்கிறது 

தன் விருப்பத்தின் கொடியைப் பறக்க விட்டு...!


நம்புங்கள் 

விருப்பம் என்பது கடல் தான் என

ஒவ்வொரு கதை முடியும் போதும்

காலம் வழமையாச் சொல்லும் வந்தனம்!


#####################


19) அன்பின் வலி! - 01

====================

உன் உதிரத்தின் கிளையில் இருந்து 

முதலில் துளிர்த்தது

நான் என்பதால் தானோ 

முதலில் என்னை முறித்தாய்? 


நீ அடிக்காமல் கடத்திய அன்பும்

வலிக்காமல் சொன்ன நீதியும் 

இன்று உன்னிடமிருந்து வக்கற்று

திசை அறியாத திக்கற்று 

எவ்விடம் போனது அம்மா?


ஒரு கண்ணில் வெண்ணையும் 

மறு கண்ணில் சுண்ணாம்பையும் 

உன்னால் மட்டும் எப்படி வைக்க முடிகிறது? 


இன்று

அடிக்கிளை துளிர்ப்பதற்காக

நீயோ முதல் கிளை முறிக்கிறாய்...!


நீ அன்போடு முறித்து இருந்தால் 

ஒருவேளை வலிக்காமல் 

என் வாதை கடந்திருக்கும்...!


வேரில் வெந்நீர் ஊற்றி விட்டு 

ஐயோ வாடுதே என்று 

இன்று பாரில் கண்ணீர் வடித்தால் 

உந்தன் பாவ கணக்கு தீர்ந்திடுமோ?


உன் அன்பென்னும் விதையில் 

முதலில் துளிர்த்தது 

நான் என்பதால் தானோ

என்னை அடிக்கடி முறுக்குகிறாய்?


நீ அன்போடு முறித்திருந்தால் 

முதல் கிளையின் கதை 

அன்றோடு முடிந்திருக்கும் 

நீயோ வேடிக்கை காட்டுவதற்காக அல்லவா

என்னை வீம்புக்கு முறித்தாய்!


உன்னால் உருவான

ஊராரின் புயல் காற்று 

தீண்டும் போதெல்லாம் 

என்னுள் தேளாய்க் கொட்டுகிறது!


இன்று நீ அதிகமாய் அடிக்கிறாய்

அதில் அன்பு என்னும் வலி 

துளியும் இல்லாததால்

என்னுள் துக்கம் மிகுந்து 

தூங்காத இரவுகளாய்த் தொடர்கிறது!


அம்மா இது நீ அறியாத வட்டிக்கணக்கு

அதனால் வலிகள் கூடுதலாய் பெருகி

என்னை வாட்டி வதைக்கிறது!


ஓரிடத்தில் மட்டும் அதித அன்பு தருவதும்

மற்றவருக்கு அது அதித வலிதருமென

நீ மறந்தாயோ அம்மா???


அன்பும் வலிதான்

அது அறிந்தவர்க்கு தெரியும்!

உனக்கம்மா??????


#############################################


20) அன்பின் வலி - 02

===================

இன்னும் எவ்வளவு தூரம் 

நான் ஓட வேண்டும் தந்தையே? 


ஊருக்காக நீங்கள் உழைத்தீர்கள்

நானோ உந்தன் பெயருக்காக 

உழைத்து எல்லாம் 

இன்று பெரும் பிழையாகி நிற்கிறதே

அது நீங்கள் அறியாமல் நடந்ததா? 

இல்லை 

ஆவது ஆகட்டும் 

வேரில் ஊற்றிய வெந்நீர் 

அது விழுது வரை பரவி 

வீழ்ந்து போகட்டும் என்று 

விருப்பத்தோடு ஊற்றினீர்களோ?


கொடிமத்தின் உயரத்தை 

அந்த கோபுரம் அறியும்!

நானோ உங்கள் பாதையின் வழிக்கல்லாய் இருந்ததால் 

எந்தன் வலி அறியாமல் போனதோ? 


உங்களை மட்டுமே எண்ணி

கதியாய்க் கிடந்து 

காலமெல்லாம் உழன்று

நான் கணக்கற்றுக்கடந்த திசைகள் எல்லாம் 

இன்று என்னை தேளாய்க் கொட்டுவதை

நீவீர் அறிவீரோ???


என்மீது பழி போடும் வழி மொத்தமும் 

இன்று உங்கள் குண திசையில் 

கூடி விட்டதால்

உங்களின் பாசாங்கு எல்லாம் 

பகல் வேஷம் என்று அறியாத அளவிற்கு 

சிறுபிள்ளை என்று 

என்னை நம்புவது சரியா??


முடிந்தால் முடியட்டும் 

முதலில் துளிர்த்தது முதிர் கணக்கு 

என்று தானோ 

என்னை முதலில் முறித்தீர்கள்?


ஓரிடத்தில் மட்டும் 

ஒன்றாய்க் குவிந்திடும் அன்பும்

அதன் சுவை அறியாதவர் மனதிற்கு

அதீத வலி தருமென

அறிவீரோ தந்தையே? 


அடிக்கடி நடக்கும் 

இந்த ஆடு புலி ஆட்டத்தில் 

உங்களால் வீம்புக்கு பலியான 

ஆடு நான்!


அதனால் நான் சுமந்த வலியும்

என் தூக்கம் இழந்த இரவுகளையும்

யார் அறிவார் தந்தையே?


இருக்கட்டும் இவனுமென 

என்றாவது எண்ணியது உண்டா?


முதலில் உதித்தது 

என் பிழை என்றால் 

முதலில் முறித்தது யார் பிழை???


ஓரிடத்தில் மட்டும் 

பேரன்பு கட்டுவதும் 

பெரும் பிழை தான் 

அது அறிந்தவர்க்கு தெரியும்!

உங்களுக்கப்பா????


#########################################


21) ஏதிலி!

=============

இறுக்கிப்பிடித்த கையிலிருந்து

மெல்ல நழுவிக் கொண்டிருந்தது 

அன்பின் கதகதப்பு! 


கிழக்கு வாசலின் முற்றத்தில்

வந்து வந்து கரையும் 

காகமாய் நான் இருந்தேன்!


சொல்லின் சுருக்கு பையிலிருந்து

தெறித்து விழும் 

சொலவடை போல் 

உன்னிலிருந்து விலகுகிறேன்!


என்றேனும் ஓர் நாள் 

பிடி பிடி என பெய்து தீர்க்கும் 

உன் அடை மழை அன்பு 

என்னை நனைக்கும்..!


அதுவரை

கதிர் முற்றி அறுவடைக்கு பின் 

காய்ந்து கிடக்கும் நிலம்போல்

நானும் காத்துக் கிடக்கிறேன்!


ஏதுமற்ற ஏதிலியாய் 

உன் புறக்கணிப்பைச் சுமந்து கொண்டு..!


#############################################


22) வாராயோ கண்ணா..?

=============================

வாராத கண்ணனுக்கு தான்

எத்தனை வரவேற்பு?


தூங்காமல் கொள்ளாமல் 

துதி பாட காத்திருக்கும் கனவோடு

ஆணிப்பொன் வயிறு தொட்டுப் பார்த்தபடி

தினந்தோறும் நிற்கிறாள் 

பிள்ளை வரம் கிட்டாத ராதை! 


இரவிற்கும் இருளுக்கும் 

இடையில் நிற்கிறது 

அவளின் கருணை மனு! 


ஓர் உருவில் 

ஓர் வடிவில் 

கணநேரம் அவள் காதோரம் 

மழலைப் பூக்களை 

மலர விட்டு பார்க்கத்தான் 

மை தடம் கண்ணனுக்கு 

மனம் இல்லையோ??


எத்தனை இரவுகள்?

எத்தனை கனவுகள்? 

அத்தனையிலும் அவள் வடித்த கண்ணீர் 

ஆறா வடுவாய் 

அடங்கிக் கிடக்கிறது 

அவள் தலையணைக்கடியில்...!


இதம் தான் 

நிதம் தான் 

மழலை மொழி சுகம் தான் 

அது நிலவை குடித்த வரம் தான் 

அவளுக்கு வழங்கவில்லை

கார்மேகக் கண்ணன் வரம் தான்!


பேருக்கு ஒன்று 

பெருமைக்கு ஒன்று 

எனப் பெரிதாய் 

அனேகர் சிரிக்கையில் 

உரிமைக்கு ஒன்றாய்

அவள் உயிரை மலர்த்திட

வாராயோ கண்ணா...?


இருந்தும் 

வாராத கண்ணனுக்கு தான் 

இங்கு எத்தனை வரவேற்பு?


##################################


23) உதிரும் பூக்கள்!

=====================

எல்லாத் தேவைகளும் 

ஓர் நாள் தீர்ந்து போகுமென்ற

நம்பிக்கையில் தான் 

இந்த உலகம் சுழல்கிறது! 


அதனால் 

ஒவ்வொரு கவலைகளும் 

கவனம்கொண்டு காத்திருக்கிறது 

யாரோ ஒருவரின் வருகைக்காக...!


எல்லாம் முடிந்து 

மூன்றாம் கண் திறக்கும்போது

இந்த உலகில் 

நம் பயணம் முடிகிறது!


வாழ்க்கை என்பது

வாழும்வரைதான்

இதில் உறவும் பிரிவும் என்பது

பயணச் செலவென 

உதிர்ந்து சொல்கிறது பூக்கள்!



###

Wednesday, 22 July 2026

கொஞ்ச(ம்) வேண்டும்?! 01

இருளின் மொத்தப் பரப்பையும் புறந்தள்ளி "மிணுக்... மிணுக்"கென ஒளியைச் சிந்திச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது, தூர கிழக்கில் தோன்றித் தெரியும் விடிவெள்ளி! அது புலரப்போகும் விடிபொழுதிற்கும் கழிந்து கொண்டிருக்கும் இரவிற்கும் இடையில் ஒரு பாலமாக இருந்தது. காலங் காலமாக மனிதன் தனக்குத்தானே கணக்கிட்டு கடந்து வந்த காலத்தின் மணிக்கணக்குகளில் ஒன்றுதான் அந்த விடிவெள்ளி! 


அப்படியான வாழ்வின் கணக்கிலிருந்து வழி தவறிப் போய் மீண்டும் பாதை தேடி வந்தடையும் ஒரு வேகத்தில் தான் ஆனந்திக்கு அன்றைய பொழுது புது விடியலைத் தந்திருந்தது.


அன்றைய இரவு முழுவதும் ஆனந்திக்கு ஒரு பொட்டு உறக்கம்கூட வரவில்லை. தன் வாழ்வில் இதுவரை நடந்ததை மறப்பதா? இனி நடக்கப் போவதை ரசிப்பதா? எனப் புரியாத பேதலிப்பில் இருந்தாள் அவள்.

அவள் பிறந்தது முதலே, அவள் கண்டதெல்லாம் கரடு தட்டிப்போன மண்ணோடும் காலம் அறியாத மழையோடும் பொழுதெல்லாம் புரண்டு நிமிர்ந்த மனிதர்களை மட்டுமே அவள் அறிவாள். அவள் வாழ்வு மொத்தத்தில் அறிந்தது, தெரிந்தது என அனைத்தும் இந்த ஊரின் எல்லைக்குள் மட்டுமே அடங்கியிருந்தது.


நேற்று சாவடியில் நடந்ததை நினைக்கும் போது அவளுக்கு நெஞ்சில் திக்கென்று இருந்தது. அப்படி எளிதாய் நடக்கும் என கனவிலும் அவள் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. "வலியும் வேதனையும் தனக்கு வரும் போது தான் உணர முடியும் என்பது எத்தனை உண்மை?" என  ஆனந்தி தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டவள் வீட்டின் வாசலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 


அப்போது திடீரென வானத்தில் இடி இடித்து மழை கொட்டத் தொடங்கியிருந்தது. மழைத்தண்ணி வாசல் தாண்டி அவள்  வீட்டுக்குள் வந்து கொண்டிருந்தது கூடத் தெரியாபடி பழைய நெனப்பில் மிதந்து கொண்டிருந்தாள் ஆனந்தி. அவள் காலை நனைத்துக் கொண்டிருந்த மழைத்தண்ணியால் சுரணை வந்ததும் குடுகுடுவென குழந்தைபோல் ஓடிப்போய் வாசல் கதவை அடைத்து நாதாங்கி போட்டாள். அடுப்பங்கரைக்கு ஓடிச்சென்று அங்கிருந்த பித்தளை பாத்திரங்களை எடுத்து வந்து கூரையில் இருந்து ஒழுகும் நீருக்கு நேராக பாத்திரங்களை வைத்தாள். கூரையின் ஓட்டை வழியாக வந்து கொண்டிருந்த மழைத்தண்ணீர் சொட்டு சொட்டாக பாத்திரத்தில் விழுந்து அந்த இருளை கிழித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த மழை ஆனந்தியை மீண்டும் பழைய நினைவுக்குள் பிடித்து தள்ளியிருந்தது.


எல்லாம் சுகமாய் நடக்கும் என எல்லோரையும் போல் நம்பித்தான் ஆனந்தியின்  அம்மா வேலாயி தன் உறவுக்காரப் பையன்  காளியப்பனை தன் மகளுக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்திருந்தாள். ஆனால் நடந்தது என்னவோ வேறு. கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலமென வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான் காளியப்பன். உருப்படியாகச் சொல்லிக் கொள்ளும்படி எந்த வேலையும் இல்லாமல் ஊதாரி உதவாக்கரையாக  இருந்ததோடு மைனர் மிதப்பில் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தான் காளியப்பன். வளர்பிறையும் தேய்பிறையும் மாதங்களில் மாறி மாறி வந்து போனதே தவிர ஆனந்தியின் வாழ்க்கையில் வேறு மாற்றம் எதுவும் நடந்ததாக தெரியவில்லை. மகளின் துயரை எண்ணி எண்ணி உள்ளுக்குள் மருகிக் கொண்டிருந்தாள் வேலாயி. அப்படியான நாட்களில் ஒருநாள். பக்கத்து ஊர் திருவிழாவில் கூட்டாளிகளோடு குடித்துக் கும்மாளம் போட்ட காளியப்பன், கள்ளச்சாராயம் குடித்ததில் செத்துப் போனான். செய்தி அறிந்ததும் ஆனந்தி திக்கு திசை தெரியாமல் திணறி போய் நின்று விட்டாள். வேலாயிதான் ஒரு வழியாக காளியப்பனின் இறுதிச் சடங்கை செய்து முடித்திருந்தாள். ஏற்கனவே அணு அணுவாய் சிதைந்து கொண்டிருந்த வேலாயி அன்றுமுதல் முழுவதுமாய் வீட்டின் மூலையில் முடங்கிப் போனாள். நாட்கள் மாதங்கள் என கால வெள்ளம் உருண்டோடியதில் நான்கு ஆண்டுகள் கடந்திருந்தது.


அன்றொரு நாள்.... 


சோளக் கதிர் அறுக்கும் வேலைக்கு போயிட்டு வந்திருந்த ஆனந்தி கை கால் கழுவி விட்டு அடுப்பங்கரைக்குள் நுழைந்து சமையல் வேலையை தொடங்கியிருந்தாள். வீட்டுத் திண்ணையில் முடங்கிப் படுத்து கிடந்த வேலாயி அடுப்பங்கரைக்குள் பாத்திரம் உருட்டும் சத்தம் கேட்டு முழித்து எழுந்தாள். "இப்பத்தேன்... வந்தயா தாயி...?"என தன் மகள் ஆனந்தியை பார்த்துக் கேட்டாள் வேலாயி. அண்டாவிலிருந்த அரிசியிலிருந்து காப்பி அரிசி எடுத்து சின்ன குண்டாவில் போட்டாள். பானையிலிருந்து பித்தளை சொம்பு நிறைய தண்ணீர் மோந்தெடுத்து வைத்திருந்த இருந்த அரிசியில் தண்ணீர் ஊற்றி அலசிக்கொண்டே "ஆமா..." எனக் கூறியவள் கடையடைப்பு பக்கமாக விறகைத் தள்ளியதும் நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது. "கருவாட்டு குழம்பு வைக்கட்டுமா..?" என்றவள் வேலாயின் முகத்தை பார்த்தாள். சரி என்பது போல் வேலாயி தலையாட்டினாள். அடுப்பங்கரையின் மூலையிலிருந்த தகர டப்பாவில் இருந்து ஒரு கை நிறைய குச்சிக் கருவாடு அள்ளி எடுத்து கிண்ணத்தில் போட்டு தண்ணீர் ஊற்றி ஊர வைத்தாள் ஆனந்தி. 


தன் மகள் செய்யும் வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலாயி அவள் அருகில் போய் நின்றவள் "தாயி.." என கூப்பிட்டாள்.


"சொல்லுமா கேக்குது.."


"நான் ஒன்னு சொல்லுவேன்... நீ கோவப்படாம கேட்கணும்..."என்ற வேலாயி உள்ளுக்குள் தான் எடுத்த ஏதோ ஒரு தீர்மானத்தை எப்படியாவது இன்று மகளிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற துடிப்பு ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. அதை எப்படிச் சொல்வது எனத் தெரியாமல் தவித்து வந்தவள் அடுப்பங்கரைக்குள் தத்தி தத்தி அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.


"இன்னைக்கு நீ ஏதோ முடிவோட பேசுற மாதிரி தெரியுது... என்ன விஷயம்? முதல்ல நீ சொல்லு... மத்தத அப்புறம் பார்ப்போம்.. நீ எதுக்கு இப்ப வீட்டை அளக்கிர மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்க... சட்டுபுட்டுனு சொல்லவந்த விஷயத்தை சொல்லு...."


"பாத்தியா... நான் இன்னும் சொல்லவே ஆரம்பிக்கல... அதுக்குள்ள வேண்டா வெறுப்பா பேசி என்ன விரட்டுற"


"ஏம்மா நீ வேற... ஏற்கனவே காட்டுல் வேலை செஞ்சதுல உடம்பெல்லாம் வலி தாங்க முடியல... நீ என்னடானா .... எதுவுமே சொல்லாம... என்ன போட்டு படுத்தி எடுக்கிற.."


"அது இல்லப்பா... உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்... அதை எப்படி சொல்றதுனு தெரியாம தவிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறேன்..."


"ஒன்னு பண்ணு... நீ என்ன நினைக்கிறாயோ அத மறைக்காம சொல்லு... அதுக்குப் பெறகு அது வேணுமா வேணாமா... அப்படிங்கற மத்த விஷயத்தை எல்லாம் பெறகு பாத்துக்கலாம்..." எனச் சொல்லிக் கொண்டே வேலாயியின் கையைப் பிடித்து தன் அருகில் உட்கார வைத்து தானும் அவளருகில் அமர்ந்து கொண்டாள். 


கொஞ்ச நேரம் தன் மகள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலாயி "இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு நான் இருப்பேன்னு தெரியாது... "என்ற வேலாயின் வாயை தன் கையால் பொத்தினாள் ஆனந்தி. சிறிது நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். என்ன நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை இருவர் கண்களும் குற்றமாகக் தேங்கி வழிந்தது.


அப்போது அடுப்பில் வைத்திருந்த உலை கொதிக்கத் தொடங்கியதும் உலைப் பானையை  மூடியிருந்த தட்டை கீழே தள்ளி இருந்தது. குண்டாவில் இருந்த அரிசியைக் கலைந்து எடுத்து உலையிப் பானையில் போட்டாள். அதன்பின் அதில் தேவையான உப்பைப் போட்டு கரண்டியால் கிண்டிவிட்டாள். கிண்ணத்தில் ஊற வத்திருந்த குச்சிக்கருவாடை அள்ளி எடுத்தவள் கடை அடைப்பில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த பாத்திரத்தில் போட்டு வேக வைக்கத் தொடங்கினாள்.


மீண்டும் வேலாயி தன் மகளைப் பார்த்து "தாயி!"என்றாள்.


"சொல்லுமா.."என்றாள் ஆனந்தி.


"சாயங்காலம் குருசாமி அண்ணன் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாரு..."


"நீ யார சொல்ற..? நம்ம ஊரு குடும்பர் குருசாமி மாமாவையா சொல்ற?"


"ஆமாம் தாயி... உம் மேலேயும் எம்மா மேலயும் இந்த ஊர்ல அக்கறையோடு இருக்கிறது அவர விட்டா வேர  யாரு இருக்கா சொல்லு...? ஒரு கொடி வழியில் நாங்க எல்லாம் பிறந்தோம்னு  சொல்லிக்கிறதுக்கு இந்த உலகத்துல எனக்கு மிச்சமா இருக்கிறது அவர் மட்டும்தான். அதனாலதான் நமக்கு ஒத்தாசையா இருக்காரு...'


"இத நீ சொல்லித்தேன் எனக்கு தெரியணுமா என்ன?"நீ சொல்ல வந்தத முதல்ல சொல்லு?"


"மறுபடியும் சொல்றேன்... நீ கோவப்படாம கேளு... அப்பத்தேன் நான் சொல்லுவேன்..." என ஒரு சூட்சமத்தோடு தன் மகளைப் பார்த்துச் சொன்னாள் வேலாயி. 


"இன்னைக்கு நீ என்னவோ வித்தியாசமா பேசுற... எதுவா இருந்தாலும் தயங்காமச் சொல்லு... எதுவானாலும் பாத்துக்கலாம்..."


"இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு... இப்படி வயசுப் புள்ளைய வீட்டிலேயே வச்சிருக்கப் போற...? உனக்கும் சரி எனக்கும் சரி வயசாகிக்கிட்டே போகுது... காலா காலத்தில புள்ளைய ஒரு நல்ல இடத்துல கட்டி குடுத்துட்டா... போற நம்ம உசுரும்  நிம்மதியா போகும்...  இந்த நினைப்புதான் என்னைய ரொம்ப நாளா அரிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. அதுக்கு ஒரு தீர்வு கிடைச்சிருக்கு, ஒரு நல்ல பையன் இருக்கான். நீ சம்மதிச்சா அந்தப் பயலையே பேசி ஆனந்திக்கு கல்யாணம் கட்டி வைக்கலாம். அதுதேன் உன்கிட்ட சொல்லிட்டு போலாம்னு வந்தேன்.."அப்படின்னு சொன்னாரு குருசாமி அண்ணே..."


"இப்ப என்ன...? அண்ணனும் தங்கச்சியுமாச் சேர்ந்து மறுபடியும் என்னைய ஒரு குடிகாரப் பயலுகிட்ட தள்ளிவிட பாக்குறீங்களா...? ஏற்கனவே நான் பட்ட ரணம் நெஞ்சுக்குள்ள கிடந்து அறுத்துக்கிட்டு இருக்கு. இப்ப ஏம்மா... புதுசா ஒன்னக் கொண்டு வந்து மேலும் என்ன கஷ்டப்படுத்திப் பாக்க நினைக்கிற...?"


"

அடுக்களை தாண்டி இருந்த படுக்கை அறையில் வைத்திருந்த முக்காலியின் மேல் இரவு ஏற்றி வைத்திருந்த மண்ணெண்ணெய் விளக்கு சன்னமாய் பரப்பிய ஒளியில் விரித்துப் போட்டிருந்த கோரப்பாய் கொஞ்சமும் கலையாமல் அப்படியே இருந்ததை காட்டியது. ஆனந்தி ஒரு கணம் அதை பா

ர்த்துவிட்டு மீண்டும் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.